Het is inmiddels geen geheim meer. De PvdA ooit het meest volgevreten regenteske Rubsje Nooitgenoeg, is onherroepelijk ten prooi gevallen aan een electorale kaalslag. Even leek het erop dat met het vooruitschuiven van Job Cohen als nieuwe lijsttrekker de leegloop binnen de PvdA alsmede vanuit haar achterban een halt werd toegeroepen. Maar thans is duidelijk dat deze jofele jood met zijn submissieve hang naar zelf-islamisering, niet de redder des vaderlands blijkt te zijn. Weliswaar nipt van de VVD verloren bij de landelijke verkiezingen, is ook schlemiel Cohen niet in staat gebleken het verschil te maken.

Voor de vele burgers die het met het rode rattennest van de sociaaldemocraten helemaal hebben gehad, is het natuurlijk een zegen, dat de dominante rol die de PvdA decennia lang in het politieke en maatschappelijke middenveld voor zichzelf opeiste, thans lijkt te zijn uitgespeeld. Met haar islamofiele lijsttrekker die inmiddels een karikatuur van zijn eigen parool is geworden, namelijk 'de boel bij elkaar houden', rest de PvdA niets anders dan in de marginaliteit van de oppositie de wonden te likken.

En natuurlijk kan niet worden ontkend, dat met name burgers voor wie het islamofiele cliëntelisme van de PvdA een doorn in het oog bleek, thans hun lol niet op kunnen nu dit ruggengraatloze deplorabele zwikje religieus verknipte hielenlikkers, naar de marginaliteit van de oppositiebankjes is verwezen. En daarenboven door de twee linkse zusterpartijen SP en GroenLinks achteloos voorbij wordt gestevend. De SP omdat die partij met Emiel Roemer in elk geval nog de notie van het socialisme levend weet te houden. GroenLinks omdat die partij niet op voorhand alles op alles zet om de huidige minderheidscoalitie met gedoogsteun van de PVV op te willen blazen.

Maar hoe nu verder? Veel burgers hebben hun hoop op de PVV van Geert Wilders gevestigd. Als zijn partij het (mede) voor het zeggen zou krijgen, dan zouden grote maatschappelijke problemen rondom integratie, massa-immigratie en islamisering van de goede zeden (kwesties  die stelselmatig door de gevestigde partijen genegeerd en gebagatelliseerd werden/worden), radicaal anders worden aangepakt. Maar steeds duidelijker begint het erop te lijken, dat ook de beloften van de PVV niet zonder slag of stoot waargemaakt kunnen worden. Deels hangt dit samen met een links-liberaal gepolitiseerd mens- en wereldbeeld, dat in tal van instituties (delen van de rechterlijke  macht, de VNG, een groot deel van het justitie- en politieapparaat, het onderwijs, media, reclamemakers, vakorganisaties, ouderenbonden, het 'geestelijk' welzijnswerk etc.) inmiddels diep is ingesleten, deels heeft het ook te maken met de mogelijkheid, dat de PVV op termijn meer belang gaat hechten aan haar rol als Grote Gedoger van dit minderheidskabinet, dan op principiële gronden gestand te willen doen aan de eigen politieke agenda.

Macht corrumpeert. We hoeven maar te kijken naar de gevestigde partijen waar het pluchekleven, tot core business is verheven. Verkiezingsbeloften die als het ware in steen gebeiteld stonden, worden vanwege de kennelijk onweerstaanbare verleiding een vooraanstaande rol in de politieke macht te willen spelen, achteloos tot niemendalletjes verpulverd. De PVV dient zich dus van het gevaar bewust te zijn, dat zo'n scenario ook voor haar volksvertegenwoordigers op de loer ligt. En dan komt het erop aan ruggengraat te tonen, en desnoods de luxepositie van Grote Gedoger op te geven, zeker als dit de geloofwaardigheid van de partij dreigt te ondermijnen.

De tijd is voorbij, dat de PVV vanuit een underdogpositie zich volledig kon richten op het winnen van zoveel mogelijk zieltjes. De PVV vertegenwoordigt een niet onaanzienlijk deel van het electoraat. Mensen die de partij hun vertrouwen hebben gegeven, en thans met argusogen gadeslaan hoe de PVV met hun belangen omgaat. En het moet gezegd, de PVV moet er toch echt voor gaan waken dat ze zichzelf niet diskwalificeert als partij die veel van de kansel roept maar uiteindelijk geen boter bij de vis levert. Anders gezegd dient de PVV erop bedacht te zijn, dat ze uiteindelijk gelijk de PvdA niet in dezelfde valkuil trapt: vanwege regenteske hoogmoed zich schuldig maken aan volksverlakkerij…

Als de PVV hiervoor niet waakt zal ze zoals dit met de PvdA is gebeurd, genadeloos worden afgestraft. Kiezers hebben genoeg van al die mooie maar uiteindelijk vaak valse beloften. Ze willen eindelijk eens dat partijen nakomen wat ze de kiezer beloven. En natuurlijk moet ook de PVV in haar positie als Grote Gedoger op een aantal terreinen water bij de wijn doen, maar als daarmee de eigen politieke agenda verwaterd, dan zal dit bij veel kiezers, die hun hoop op haar hebben gevestigd, heel veel kwaad bloed zetten.

Een zwakke schakel in de gedoogconstructie tussen de PVV het CDA en de VVD is de uiteenlopende visie op de islam. Waar de PVV de islam (terecht) beschouwt als een dictatoriale ideologie, blijven haar beide coalitiepartners de islam verdedigen als religie. Terwijl de PVV tot aan de landelijke verkiezingen ongehinderd de eigen visie op de gevaren van islamisering kon ontvouwen, en juist daarom de gunst van veel kiezers voor zich wist te winnen, is het na de verkiezingen vanwege haar positie als Grote Gedoger in zekere zin in een spagaat gedwongen. Enerzijds staat of valt dit kabinet bij de steun van de PVV, anderzijds staat of valt de populariteit van de PVV bij de mogelijkheid zonder last of ruggespraak onverminderd op de gevaren van de ideologische islam te wijzen.

En daarenboven is er ook nog de sociale agenda van de PVV, die in grote lijnen als sociaal-liberaal kan worden bestempeld. Vooral op specifieke onderdelen van de sociale agenda die de PVV voert, gaapt er programmatisch een aanzienlijke kloof met de opvattingen die zowel het CDA als de VVD erop nahouden. Waar de PVV zich heel nadrukkelijk sterk maakt voor ouderenzorg en er zelfs voor pleit dat er heel veel meer handen aan het bed moeten komen, pleiten CDA en VVD voor nog meer verdergaande marktwerking in de zorg en sociale zekerheid als geheel. Als die plannen werkelijk regeringsbeleid worden, dan komt de PVV gaandeweg in een steeds lastiger parket. En als ze omwille van haar rol als Grote Gedoger het kabinet een vrijbrief verschaft om die plannen ook nog te verwezenlijken, zal dit zeker ertoe lijden dat mensen die nu PVV hebben gestemd haar gedesillusioneerd de rug zullen toekeren.

Al met al breken er voor de PVV spannende tijden aan. Mocht de regeringscoalitie samen met PVV tot een meerderheid in de Eerste Kamer komen, dan zal de regenteske elite van links-liberale senatoren in elk geval de boel niet meer kunnen traineren of zelfs saboteren, en maakt het de weg vrij voor de noodzakelijke hervormingen/bezuinigingen. En natuurlijk is het zo, dat waar gekapt wordt ook spaanders vallen. Voor de PVV zijn de uitdagingen maar ook de gevaren die op haar pad liggen evident. Electoraal gezien kan met name de PVV bogen op een heel gevarieerde achterban: van kapitaalbezitters tot en met mensen in de Bijstand. De uitdaging bestaat eruit die uiteenlopende groepen van de bevolking tevreden te houden en niet van zichzelf te vervreemden. Het gevaar is echter, dat de PVV naarmate ze de rit als Grote Gedoger uitzit, slechts te eenzijdig voor de belangen van enkele groepen oog heeft, en daarmee de belangen van andere groepen in de samenleving waar ze ook voor zegt op te komen niet of onvoldoende behartigt.

Vooralsnog verdient de PVV de voorkeur van de twijfel, maar ze kan het zich niet langer permitteren zich voor een aantal zaken te blijven verschansen. Duidelijk is dat dit kabinet werk lijkt te willen maken van de wens om meer veiligheid en minder criminaliteit. Maar op het terrein van islam, integratie en massa-immigratie worden nog teveel kool en geit gespaard. Als de PVV toestaat dat ze juist vanwege haar rol als Grote Gedoger op haar eigen programmatische speerpunten ondergesneeuwd raakt, dan heeft dit onvermijdelijk consequenties voor het aantal kiezers dat bij de volgende verkiezingen af zal haken.

Juist nu de grote Europese kopstukken achter elkaar aangeven dat het multiculturalisme is mislukt, mag je van Geert Wilders en zijn partij verwachten, dat ze deze 'opmerkelijke omslag van denken' voor politiek gewin weet te benutten. De tijd lijkt aangebroken dat meer geesten voor deze 'plotselinge ommekeer in denken' rijp kunnen worden gemaakt. De PVV is de meest aangewezen partij om met de taaie restanten van het dhimmitude doemdenken binnen politiek en ambtenarij korte metten te maken. Zie een meerderheid van de Tweede Kamer achter een plan van aanpak te krijgen, waarmee het mogelijk wordt doorheen al die vermolmde links-liberale augiasstallen eens stevig de bezem te halen. Alleen maar bezuinigen op de uitgebreide subsidie-netwerken van Gutmenschlich hobbyisme betekent nog niet, dat daarmee ook de veelal gecorrumpeerde mindset bij de meest fanatieke propagandisten van het islam-marxisme met wortel en tak zal worden uitgeroeid.

Uiteindelijk dient de partij van Geert Wilders goed te beseffen, dat Mark Rutte ook tot zaken met het parlement kan komen, zonder dat hij per definitie gebruik dient te maken van de gedoogsteun door de PVV. Het zou ook nog maar zo kunnen zijn, dat de linkse partijen, met GroenLinks voorop, Rutte dusdanig weten in te palmen, dat daarmee de rol van de PVV als Grote Gedoger tot een papieren tijger wordt gereduceerd. Nog afgezien van het gevaar, dat de VVD – zie ook de uitlatingen van Frits Bolkestein – maar ook het CDA heel wel in staat moeten worden geacht de PVV op slinkse wijze leeg te eten.

It's demographics, stupid!
Wat wordt er toch afzichtelijk om de hete brei heen gedraaid. Vandaag wederom een van die vele gekmakende goednieuwsshow-berichten. Werkelijk alles wordt uit de kast gehaald, alle registers worden opengetrokken, om ons toch maar vooral te doen geloven, dat het met de (culturele) verrijking van de nieuwe Nederlanders wel snor zit. Dat de oplossing voor het zogenaamde vergrijzingsprobleem is gelegen in de noodzaak nog meer immigranten uit Afrikaanse en Arabische continenten hier naar toe te halen. Hoezo stop op immigratie uit islamitische landen?

In het betreffend artikeltje wordt kond gedaan van een zoveelste buitengewoon hooggeleerd onderzoekje waarmee een of andere bolleboos ons tracht wijs te maken dat 'migranten Nederland uiteindelijk meer opleveren dan dat ze kosten'. Wat bij deze zin meteen in het oog springt is natuurlijk het woord uiteindelijk. Niet alleen impliceert dit woord dat migranten ons land tot dusverre klauwen vol met geld kosten, maar ook dat het nog steeds koffiedikkijkerij is of, en zo ja per wanneer er uiteindelijk een omslagpunt bereikt zal zijn. Het tijdstip dus ook waarop we aan de hand van een zakelijke kosten- en batenanalyse simpelweg na kunnen rekenen wat ons de massa-immigratie tot dusverre heeft gekost, en wie in feite al die jaren hiervoor heeft mogen opdraaien.

Want als een ding vaststaat dan wel, dat mensen er kruisdol van worden om altijd maar weer door de misselijkmakende links-liberale newspeakers stelselmatig te worden voorgelogen. Het altijd maar weer (achteraf) moeten constateren dat zaken, zodra ze verband houden met immigratie, integratie/inburgering en of islamisering stelselmatig rooskleuriger worden afgeschilderd dan de werkelijkheid uiteindelijk laat zien. Hoe zuur moet ons autochtonen het leven nog gemaakt worden, alvorens de balans van solidariteit, van gastvrijheid, van tolerantie en van onze in beginsel positieve grondhouding tegenover elke nieuwkomer onomkeerbaar in zijn tegendeel omslaat.

Nu dus weer Ewald Engelen, hoogleraar Financiële Geografie, opiniemaker – 'wie en wat?' zult u zich misschien afvragen – die in de glazen bol kijkt en er lustig op los oreert. In zijn oratie pleit de bijzonder hoogleraar voor 'een andere waardering van migranten'. Daarmee zal hij vast en zeker niet bedoelen dat we het rendement van niet-westerse migranten behoren te reduceren tot een simpele optel- en aftreksom langs de meetlat van de euro.

Dieprode cijfers
'Ach het is in feite allemaal een erg simpel rekensommetje' zal Ewald Engelen zijn hooggeleerd publiek voorhouden: het probleem is niet zozeer dat Nederland inmiddels aan z'n tax zit voor wat betreft het nog meer opnemen van nieuwe groepen (doorgaans kennisarme, analfabete) immigranten: want wat dat aangaat kan Nederland zich volgens andermaal Ewald Engelen 'helemaal geen immigratiestop veroorloven, als we tenminste niet willen achterblijven in de mondiale ratrace om Afrikaanse en Arabische immigranten'. Dus hoezo een stop op de islamitische influx, Geert Wilders: it's demographics, stupid!

Nee de uitdaging zit hem in het feit dat we moeten leren 'meer rendement te peuren uit de migranten die hier inmiddels al zijn'. Tja zo hadden we het natuurlijk nog niet bekeken. Hoe doe je zoiets?: nou simpel, namelijk meer dan tot nu toe gebeurt de migranten, asielbedriegers en andere gelukszoekende uitvreters uit hun gespreid bedje halen, d.w.z. ze uit de uitkeringen halen, en ze met een gerichte trap de arbeidsmarkt op schoppen. Ja dat zal er ongetwijfeld van moeten komen. Elk ander scenario is ondenkbaar en erger nog domweg onbetaalbaar: het is of het overeind houden van de verzorgingsstaat of het toewerken naar Nederland als immigratieland, maar niet en-en!…

Dan is de keuze snel gemaakt, dunkt mij. Niet alleen om de verzorgingsstaat zoals we die nu kennen, nog enigszins betaalbaar overeind te houden. Maar ook om eindelijk eens uit de diep 'rode' cijfers te komen t.a.v. het grenzeloos coulante inburgeringsbeleid dat we de laatste decennia jegens immigranten hebben gevoerd: het onderzoeksinstituut Nyfer becijferde eerder dit jaar, dat de massa-immigratie Nederland 7,2 miljard euro per jaar kost. Kijk zo'n gigantische uitgavenpost kunnen we ons al helemaal niet meer veroorloven.

Justitiemaffia
Maar volgens Engelen is het echter veel te vroeg voor zo'n berekening: 'doe het in 2020 nog eens, als de tweede generatie het topje van haar verdiencapaciteit heeft bereikt en de derde generatie zich warm loopt voor haar eigen arbeidscarrière'. Tja wie kunnen we in deze volkomen diffuse voorstelling van zaken uiteindelijk nog op zijn/haar woord geloven?

Een andere absolute noodzaak, als we dan toch al gedwongen zijn mee te doen in de 'mondiale ratrace' (goedkope-re) arbeidskrachten van elders te halen is, dat er nu eindelijk, en wel op zeer korte termijn, werk wordt gemaakt van eerdere voornemens om immigranten pak 'm beet de eerste 10 jaar van de sociale zekerheid uit te sluiten. Want behalen we uiteindelijk echt optimale rendabiliteit, als we allerhande sociale zekerheids- en zorgvoorzieningen automatisch voor elke ingezetene, dus ook meteen maar voor alle immigranten beschikbaar (blijven) stellen?

Wordt het niet eens tijd dat we de links-liberale uitmelkers de wacht aanzeggen: toe hier en niet verder! De links-liberale justitiemaffia dus, ongeacht of die nu vertegenwoordigd wordt door het Europese Hof voor de Rechten van de Mens, of dichter bij huis de statuur heeft van de vereniging van (grotendeels pro deo) asieladvocaten en haar aanverwante zieligheidsindustrie?

Kortom, moeten we uiteindelijk niet naar een compleet 'andere waardering van onze verzorgingsstaat' toewerken? Wat dit betreft is het een teken aan de wand, dat hier noch in het gedoogakkoord noch in het regeerakkoord glasharde afspraken over zijn gemaakt. Voor de PVV die  note bene onderzoeksinstituut Nyfer verzocht te berekenen wat de (komst van) niet-westerse allochtonen Nederland per jaar kost, een gemiste kans vanjewelste.

Er broeit wat
Om tot zo'n breedgedragen antirechts afbraakbeleid te komen heeft de PvdA een concept aanvalsplan opgesteld, met opmerkelijk genoeg een aantal operationele strijdpunten: bijvoorbeeld het 'herbewapenen van geschikte woordvoerders met een bijbehorende Sprachherrschaft dat 'te vaak door rechts is geclaimd', zodat onze woordvoerders met het oog op tal van onderwerpen die de rechtse politieke agenda zullen gaan bepalen, hun geschut zo gericht mogelijk in stelling kunnen brengen. Maar ook door het uitdokteren van een ons welgevallige mediastrategie waarmee we als PvdA gericht kunnen inhakken op de wankele gedoogsituatie. Om aldus de spanningen binnen de coalitie bloot te kunnen leggen, en daarmee ons hoofddoel 'het coûte que coûte ondermijnen van dit kabinet' – tevens het speerpunt van ons antirechts afbraakbeleid – zo dicht mogelijk binnen handbereik kunnen brengen.

Ten behoeve van een zo'n effectief mogelijk antirechts afbraakbeleid, zal de PvdA de komende jaren veel maatschappelijk verzet op de been moeten brengen. Oppositie voert zij niet meer in het isolement van de Haagse coulisses, of in de Tweede Kamer, maar vooral in nauwe samenwerking met de sociale (vak-)beweging, de milieubeweging, ouderenbonden, jongerenorganisaties, mensenrechtenorganisaties, en de vele haar goedgezinde hulporganisaties.

Een en ander zagen we natuurlijk al in een vroeg stadium aankomen. Links heeft zichzelf buitenspel gezet, en moet nu dus met al haar verheven plannen simpelweg in de oppositiebankjes plaatsnemen, om van daaruit met een ontembare wrok en rancune er ongetwijfeld voor te zorgen dat de vlam van onbehagen flink in de pan zal slaan. Dus het oppositionele antirechtse gekrakeel herhaalt zich, zeker nu de PvdA en haar andere links-liberale zusterpartijen lijdzaam moesten toezien hoe twee honden om het been vochten en de derde ermee aan de haal ging.

Ziet Job Cohen niettemin nog kansen voor zichzelf weggelegd? Ja hoor eens, eerst worden alle maatschappelijke organisaties gemobiliseerd en tegen het huidige kabinetsbeleid opgehitst. Want in het ophitsen, het splijten en terroriseren zijn wij van oudsher buitengewoon bedreven. Waar we ook zeer bedreven in zijn en wat het verleden al meer dan eens heeft bewezen, is het vertalen van het door ons georchestreerde maatschappelijke onbehagen in een spervuur van moties, die we op hun beurt weer in moties van treurnis en wantrouwen veranderen, zodra de wij als grootste oppositiepartij onze zin niet krijgen, of ons geschoffeerd voelen omdat zaken niet zo gaan, zoals wij willen dat ze nu eenmaal moeten gaan.

Al met al vat het Spin Doctor Team van Job het zo samen: 'de effecten van ons antirechtse sabotageacties zullen op lokaal niveau snel geëffectueerd kunnen worden. Vooral met behulp van onze Wethouders en Burgemeesters zullen we die weigerachtigheid snel werkelijkheid laten worden'.

Vandaag krijgen we middels het commentaar in de Volkskrant (naast de talloze buitengewoon zurig getoonzette artikelen door de huis-, tuin-, en gastcolumnisten) een mooi voorbeeld aangereikt hoe in wezen zo'n quasi kritisch-objectieve beschouwing, over kabinet Rutte, door de (linksdraaiende) media in de praktijk – met een gevaarlijk polariserende ondertoon – gestalte krijgt. Alleen al vanwege het gekozen idioom, weten we dat het de komende tijd wel snor zit met de (stilzwijgende) samenwerking tussen de links-liberale oppositie en de haar welgevallige media: Ramkoers

Commentaar: "Het is te hopen dat Leers en zijn collega's de les hebben geleerd: daadkracht en snelheid zonder bedachtzaamheid leiden tot politieke ongelukken."

Aangaande de conclusie van het commentaar kon ik me nog wel vinden. Maar voor het overige is het jammer dat zulke inzichten niet manifest waren toen het oogappeltje van de linkse media – bedoeld is voormalig minister van Financiën Wouter Bos (PvdA) – in een vloek en een zucht onze staatskas – en dus de belastingbetaler – met miljarden Euro's meer schulden opzadelde – omdat hij, met het oog op een toekomstige "super-job" binnen het geld- en bankwezen, eigenhandig meende dat hier een tweetal schunnig opererende banken subiet wat beter in de slappe was gezet diende te worden.

Averechtse selectiviteit

Jammer ook dat hetzelfde commentaar, niet al vanaf dag een Balkenende IV, met gelijksoortige inzichten bestookte: immers, 'de-honderd-dagen-goodwill-tour-kris-kras-door-het-land', met daarop volgend nog steeds de warhoofdige besluiteloosheid bij de meeste departementen waren daar het stuitende en even zozeer evidente bewijs van.

En wat al helemaal van haastige spoed getuigde, maar wat door de meeste (linkse) media werd toegejuicht als daad van opperste menselijkheid, was de motie voor een algeheel pardon t.b.v. 26.000 voor het merendeel uitgeprocedeerde asielzoekers, ingediend door hetzelfde oogappeltje van de media Wouter Bos, nog voordat Balkenende IV überhaupt was beëdigd, en die met de kleinst mogelijk voorstelbare meerderheid destijds in ijltempo door de Tweede Kamer werd gejast. Met het nog decennialang daarna slepende gevolg van miljarden en andermaal miljarden aan overheidsuitgaven voor een (multiple getraumatiseerde) groep, waarvan slechts een schijntje heeft geleerd op de regulaire arbeidsmarkt de eigen broek ook daadwerkelijk op te houden.

En waarom onthielden de media zich in grote lijnen van commentaar toen ex-onderwijs minister Plasterk (PvdA) als een overjarige en lichtelijk gesneefde hippie door het land trok, en vanuit puur electorale belangen trachtte het een ieder naar de zin te maken, en derhalve als een kip zonder kop met subsidies strooide dat het een lieve lust was. Nog afgezien van zijn persoonlijke bemoeienissen met 'nut, noodzaak, locatie en uitstraling' t.b.v. de 'links-liberale luxehobby': het Nationaal Historisch Museum?

Of van hetzelfde laken een pak toen ex-minister van ontwikkelingshulp Bert Koenders (PvdA) als een eigentijdse sinterklaas de boer op ging, en daarbij ontwikkelingsgeld over de balk smeet alsof het louter strooigoed was. Met in zijn achterhoofd steevast de optie 'wie goed doet, wie goed ontmoet':

En waarom bleef de lezer destijds verstoken van het lucide VK-commentaar, toen door ex-minister van 'deuren en kozijnen' Ella Vogelaar van de PvdA en in haar kielzog ex-staatssecretaris van Justitie Albayrak van de PvdA, het door voormalig VVD-minister Rita Verdonk stevig in de steigers gezette vreemdelingen- en immigratiebeleid (natuurlijk bleek niet alles koek en ei m.b.t. de uitvoering ervan) stante pede voor het grootste deel werd "verdonkeremaand".

Met als gevolg, dat de huidige verantwoordelijke minister Gerd Leers, in feite een groot deel van de wederom bijna onbeheersbare puinhopen mag gaan ruimen. Terwijl ex-staatssecretaris van Justitie Albayrak (PvdA) vakkundig door de media (inclusief VK-commentaar) al die tijd opvallend genoeg uit de wind werd gehouden, zitten de media en het, grotendeels door links-liberalen, aangestuurde Europese hof voor de Rechten van de Mens, thans als een bok op de haverkist – het kan verkeren.

En tot slot valt op dat het VK-commentaar rept over het sluiten van vijf jeugdgevangenissen, maar er voor het gemak even niet bij vermeldt, dat er steeds minder kinderen naar de gevangenis worden gestuurd. Dit, mede vanwege de links-liberale wind die de afgelopen jaren door de verschillende justitiële departementen en instituties is gewaaid. Hierdoor volgen rechters steeds vaker de adviezen van de Bureaus Jeugdzorg en de Raad voor de Kinderbescherming, en in het verlengde daarvan kiezen ze voor alternatieven zoals, gedragsbeïnvloedende therapie in jeugdzorginstellingen i.p.v. detentie in jeugdgevangenissen. En dit heeft weer tot gevolg dat jeugdgevangenissen steeds meer leeg zijn komen te staan. Wat is dan het nut nog om die leegstaande jeugdgevangenissen open te houden? Een omissie van het VK-commentaar daar in zijn doorgaans toch al averechtse berichtgeving even niet wat langer bij stil te staan? 

Op 8 maart vierde Internationale Vrouwendag zijn 100e verjaardag. Een reden om feest te vieren? Ja en nee. De emancipatie van de vrouw zal de komende honderd jaar niet zulke vorderingen maken zoals zij dit de vorige eeuw heeft gedaan. Ze zal zich waarschijnlijk veel eerder ”terugontwikkelen”.

Ayaan Hirsi Ali nauw betrokken bij de oprichting van de Foundation for Freedom, die opkomt voor de rechten van vrouwen in hun strijd tegen de militante islam.

Politieke vrijheden – het recht om te kiezen en voor een functie in aanmerking te komen, vrijheid van meningsuiting, economische onafhankelijkheid, de toegang tot onderwijs en betaald werk; seksuele vrijheid, het recht van een volwassen vrouw om haar leven zo te leiden zoals zij denkt dat goed is – dat allemaal zijn naar verhouding nieuwe doelen voor westerse vrouwen, die in een adembenemend tempo zijn bereikt.

In het jaar 1869, ongeveer een halve eeuw voor de eerste Internationale Vrouwendag, publiceerde John Stuart Mill het essay ”De afhankelijkheid van de vrouw”. Daarin pleit hij voor vrouwenrechten, die wij hier in het Westen tegenwoordig als vanzelfsprekend beschouwen.

Toen ik het essay van Mills in 1996 in Nederland voor het eerst las, was ik sprakeloos over het feit hoe vaak hij schreef dat datgene, wat hij voor vrouwen wilde, als ”provocatief”, ”nieuw”, ”onbereikbaar” en voor vele mensen van zijn tijd zelfs als ”onvoorstelbaar” gold. Het maakte me sprakeloos, want wanneer Mills het huidige Nederland zou kunnen zien, zou hij vaststellen dat zijn doelen niet alleen bereikt, maar zelfs nog overtroffen werden.

Desondanks staat de vooruitgang, die het grootste deel van de westerse vrouwen geniet, in sterk contrast tot de realiteit van de vrouwen buiten de westerse wereld. In de Arabischislamitische wereld wordt vrouwen de toegang tot onderwijs meestal geweigerd. Het aantal vrouwen dat kan lezen en schrijven, is deprimerend gering. Hun seksualiteit wordt patriarchaal gecontroleerd, de mogelijkheden om economisch zelfstandig te worden zijn beperkt.

In grote delen van Azië bestaan ook nu nog grote vooroordelen tegenover kleine meisjes. De gevolgen daarvan zijn abortus van vrouwelijke foetussen en de verwaarlozing van vrouwelijke zuigelingen. Aziatische vrouwen lijden buitenproportioneel aan de gruwelijke handel in seks, de vrouwenhandel – een modern soort slavernij.

Armoede en burgeroorlog treffen meisjes en vrouwen in Afrika op een manier zoals mannen nooit worden getroffen – omdat groepsverkrachtingen tot ongewenste zwangerschappen en HIV-infecties leiden. Bovendien sterft een choquerend aantal jonge meisjes nog tijdens de zwangerschap. Omdat hun lichamen nog niet rijp genoeg zijn om te baren of omdat hun genitale verminking een fistel veroorzaakt tijdens het baren – een van de meest pijnlijke manieren van doodgaan die men zich kan voorstellen.

Waarom heerst er in het jaar 2010 zo’n grote kloof tussen de rechten van de vrouw in het Westen en die in ontwikkelingslanden, vooral die in de islamitische wereld? Een reden daarvoor is de armoede. Desondanks is een groot gedeelte van de vrouwelijke onderdrukking niet op armoede, maar op algemene principes terug te voeren. Wetten in Europa en Amerika verboden het vrouwen om te stemmen, om in aanmerking te komen voor bepaalde functies, vermogen te erven of bezwaar maken wanneer ze door hun mannen verkracht of geslagen werden. In de vorige eeuw werden echter al deze vormen van discriminatie weggeveegd.

Hoe kunnen we dus de altijd nog aanwezige inferioriteit van de vrouwen buiten het Westen verklaren? De landen zijn onafhankelijk geworden door de dekolonisatie, vrij om hun eigen wegen in de nationale identiteit te vinden. Hoe komt het dat deze vrijheid niet op de vrouwen is overgedragen?

Een van de redenen hiervoor is de verschuiving van het idee van de universele mensenrechten naar culturele en relatieve wetten. Voormalige koloniën wilden zich afgrenzen van het Westen en hun ”authentieke” culturen terugkrijgen. Slecht nieuws voor de vrouwen.

Een andere, daarmee samenhangende, reden is het machtsverlies van het Westen door niet-westerse samenlevingen, vooral door de islam. Het einde van het imperium betekende, dat de koloniale machten stopten met het doordrukken van de mensenrechten – vooral vrouwenrechten. We vergeten vaak, dat Britse functionarissen in India zich ingezet hebben tegen weduweverbranding en kindermoord op meisjes.

Vorig jaar heeft een onbekende Saoedi zijn 12-jarige dochter voor 22.600 dollar aan een 80-jarige man verkocht. De oude man werd door mensenrechtenadvocaten wegens verkrachting van het kind veroordeeld. Volgens berichtgeving in de media schreeuwde het meisje, verzette zich tegen de toenaderingspogingen van de man en kwam uiteindelijk bloedend in het ziekenhuis terecht. Haar man was voor haar al driemaal met andere jonge meisjes getrouwd.

Saoedi-Arabië heeft de VN-kinderrechtenconventie ondertekend en geratificeerd, die iedere persoon onder de 18 als kind definieert. Het heeft bovendien artikel 16.2 van de VN-overeenkomst ter opheffing van iedere vorm van discriminatie van de vrouw ondertekend en geratificeerd. Het stelt vast, dat het huwelijk met een kind geen juridische geldigheid mag hebben. Aangevuld echter met het volgende voorbehoud: ”In het geval van onverenigbaarheid van de conventies met het islamitische recht is het koninkrijk niet verplicht om de regels van de conventies op te volgen”.

Andere landen hebben geprobeerd om, vooral met het oog op de vrouwenrechten, helemaal buiten de mensenrechtenconventies te blijven, door uitzonderingen ten gunste van hun eigen culturele wetten te eisen. Zij begrijpen de universele mensenrechten verkeerd als westerse imperialistische normen. Intussen hebben westerse bewegingen, die voorstander zijn van culturele veelzijdigheid, de nodige rechtvaardiging gecreëerd voor oude vrouwvijandige tradities.

De eigenlijke uitdaging in de komende eeuw is dus gelegen in het feit te garanderen dat de globalisering van het feminisme wint van het culturele relativisme. Veel links gerichte denkers concentreren zich uitsluitend op sociaaleconomische aspecten om de vreselijke dwangpositie van die vrouwen te verklaren. Daarbij zijn er vele factoren – het verval van de westerse macht, het zich eenzijdig bezighouden met sociaaleconomische thema’s en het opnieuw opkomen van oude etnische en religieuze identiteiten – die de emancipatie van niet-westerse vrouwen moeilijk maken.

Westerse feministes zouden wantrouwend tegenover de aanspraak op culturele veelzijdigheid moeten staan, zolang ze niet in de naam van de cultuur onbedoeld polygamie, kinderhuwelijk, verkrachting binnen het huwelijk, eermoorden, het slaan van vrouwen, selectieve abortussen van vrouwelijke foetussen en andere tradities willen rechtvaardigen.

Hartstochtelijke voorvechters van de gelijkstelling moeten over sociaaleconomische aspecten heen kijken en de moed vinden om de culturele factoren bloot te leggen, die niet alleen materiële, maar ook intellectuele, culturele en morele armoede veroorzaken.

Westerlingen onderhouden veel hulpprogramma’s in niet-westerse landen. De meeste van hen zijn waardeneutraal, stellen geen eisen aan de cultuur van deze landen. Dat moet veranderen. Hulporganisaties moeten vrouwvijandige normen en praktijken blootleggen en de staten ertoe oproepen om als tegenprestatie voor de hulp nieuwe regels te accepteren.

Tot slot moeten wij niet-westerse vrouwen duidelijk maken, dat de opvattingen van hun eigen culturen en religies discriminerend zijn.

Hebben de Saoedische vader van het 12-jarige meisje en de 80-jarige man, die haar tot vrouw nam, zich er uiteindelijk niet op beroepen, dat hun hoog geëerde morele leider en profeet Mohammed het eens zou zijn met dut huwelijk, omdat hij trouwde met Aisha toen ze zes jaar oud was? En heeft Mohammed het huwelijk met Aisha niet voltrokken toen ze negen jaar was? Volgens deze logica is een bruid van 12 jaar tamelijk rijp.

Deprimerend genoeg werd de moeder van het meisje er in deze moderne tijd van overtuigd om af te zien van het scheidingsproces, dat ze had aangespannen, ter wille van haar dochter. Opdat islamitische vrouwen zulke gevechten winnen, moeten ze de moed vinden om niet alleen hun maatschappelijke tradities te betwijfelen, maar ook de filosofie en de leiding van Mohammed.

Zolang wij ons in het westen niet aaneensluiten om de algemene geldigheid van de mensen- en vrouwenrechten door te drukken, zal het er de volgende honderd jaar troosteloos uitzien voor de vrouwen in de rest van de wereld.

Wanneer vrouwen terugkijken op het jaar 2010, zouden ze erover moeten kunnen lachen hoe absurd de dingen in 2010 waren, toen alleen de westerse vrouwen konden genieten van gelijkheid.

Bron:
Auteur: Ayaan Hirsi Ali

Uit het Duits vertaald door:
E.J. Bron

De media compromitteren zich veel minder wanneer zij met hun morele betweterigheid van leer trekken tegen het instituut Kerk, dan wanneer ze de strijd zouden aanbinden tegen het monsterlijke Corpus Islamicus. Wat ze aan deze zijde verketteren, zien ze aan gene zijde door de vingers. Het instituut Linkse Kerk, voor zover daar objectief sprake van kan zijn, omfloerst zich met een air van morele suprematie, waarbij de inquisitoriale ambtsuitoefening van vroegere kerkvaders verbleekt.

Lycurgus de grote Spartaanse wetgever verklaarde ooit, dat "Een man geen een eerzaam burger kon zijn, als hij niet tegelijkertijd ook zijn bed met een knaap deelde."

Mediacircus
Er is recent al heel veel gezegd en geschreven over seksueel misbruik van jongens/meisjes door een handjevol geestelijken. De meeste meldingen hiervan hebben betrekking op een periode die inmiddels al ver achter ons ligt. Naar het zich laat aanzien zal de beroering hierover nog wel een tijdje aanhouden, zeker ook omdat de media de kwestie dankbaar aangrijpen en schaamteloos uitventen als gefundenes Fressen. Eindelijk weer eens een smeuïg onderwerp waarover men breeduit kan berichten, en waarvan men al op voorhand weet dat het gretig aftrek zal vinden bij lezers, kijkers en luisteraars. 

Ambulante geestelijke traumateams kunnen hun borst nat maken, want er is weer werk aan de winkel. De gestaag groeiende stroom aan weerzinwekkende berichten over misbruik van minderjarigen in rooms-katholieke instellingen lijkt niet meer te stoppen. Het aantal getraumatiseerde slachtoffers is bijna niet meer te overzien. Stoere mannen, tot tranen toe bewogen, die hun relaas vertellen over het schrijnende leed wat hen is berokkend. Al die jaren moesten ze het zwijgen ertoe doen omdat ze zich zielsveel schaamden voor hetgeen hun was overkomen, of omdat ze bang waren dat de naaste omgeving hiermee tot schande werd gemaakt. Maar nu enkele dappere slachtoffers eindelijk de beerput hebben durven openen, is er waarlijk geen houden meer aan.

Om het even welke krant je openslaat, ongeacht naar wel radioprogramma je luistert en egaal welke tv-zender je aanzet, de kans is groot dat het onderwerp wat Nederland massaal in de ban houdt, namelijk seksueel misbruik van jongens door grondpersoneel van de Heilige Stoel, in kruiperige gedienstigheid voorbij komt zeilen. De media ruiken bloed en Barbertje, in dit geval hoofdzakelijk toegespitst op de hoogste ambtsdrager van de katholieke kerk, moet hangen.

Groot-inquisiteur
Zelf slachtoffer van jarenlang seksueel misbruik, zij het niet door een of andere geestelijke, wil ik niet de indruk wekken deze verwerpelijke praktijken ook maar enigszins te willen vergoelijken. Ontegenzeggelijk  laat zo’n griezelige ervaring een blijvend litteken op je ziel achter. Tot op zekere hoogte leef ik dan ook mee met al die slachtoffers, die opmerkelijk genoeg nu pas met hun verhaal naar buiten durven komen. Het gevoel bekruipt mij dat ze hier rijkelijk laat mee zijn. Maar wat me in de hele ophef hierover nog het meest tegen de borst stuit, is de ronduit weeïge wijze waarmee de voltallige media zich nu over deze groep  ontfermen.

Fluks wordt dit schandaal in een notendop aangegrepen om het tot buitenwereldlijke proporties op te blazen, en voor enkelen dient het zelfs als kapstok om er hun virulente weerzin tegen het instituut Kerk aan op te hangen. Alles wordt er plotseling met de haren bijgesleept ook al heeft het in feite niets met het schandaal an sich van doen. Met een consequente periodiciteit agiteert de illustere Volkskrantcolumnist en cultuurhistoricus Thomas von der Dunk afwisselend tegen het Vaticaan, en of de in zijn ogen zionistische bezettingsmacht, de staat Israël. Nauwelijks bekommerd om het leed van de slachtoffers zelf, anders dan het voor eigen ideologische doeleinden te exploiteren, neemt hij pontificaal plaatst achter de schrijftafel om vervolgens als eigentijdse volstrekker, vervuld met een onovertroffen bloeddorstig gusto, diens rabiate haat jegens beide ‘staten’ in de meest geëxalteerde vorm de wereld in te slingeren.

Feminisering
En de slachtoffers zelf, ach die laten het allemaal gelaten over zich heenkomen, nu en destijds. Weten zij veel hoe hun traumatische ervaringen voor de media slechts als stok fungeren waar ze de gebeten hond genadeloos mee kunnen afranselen! De diepe sporen die dit misbruik in de ziel achterlaat zullen nimmer helemaal kunnen worden uitgewist, daarvoor is zo’n ervaring nu eenmaal te ingrijpend. Maar in plaats van vergeving wordt de wond weer op larmoyante wijze opengepeuterd. Welgemeende en zielsveel doorleefde excuses mogen het leed niet verzachten, men ruikt bloed, men wil vergelding, en de (protestantse) koopmansgeest eigen wil men geld zien, want alleen dat kan het leed kennelijk verzachten, draaglijk maken en ervoor zorgen dat men zichzelf weer in de spiegel durft te zien.

Men moge terecht afgeven op een zeker schijnheiligheid bij priesters, paters en pastores, die soms ook nog gekleed gaan in feminiene gewaden. Maar onderwijl zien we gebeuren dat volwassen mannen tot verwijfde gevoelsmensen worden omgevormd. Jongens die opgevoed, gedomesticeerd en gecultiveerd worden en in navolging van de feministische sneuvelkreet ‘baas in eigen buik’ aangeleerd krijgen hoe ze later voor zichzelf steeds meer het recht kunnen opeisen op draagvaderschap, papa-dagen, theekransjes, praatgroepjes en breiclubjes. ‘Ja hoor eens’, zullen sommigen hierop voortborduren, ‘maar hoe je het ook wendt of keert, deze seksuele misgrijpen door vertegenwoordigers van de kerk mogen we niet verzwijgen. Het is juist goed dat er nu in alle openheid over gesproken kan worden en dat slachtoffers elkaar tot steun en toeverlaat kunnen zijn’. 

Haben wir ja schon immer gewusst
Allemaal goed en aardig, maar deze praktijken vallen niet louter op het conto van de Kerk te schrijven. Vooral buiten de Kerk om vindt er op oneindig grotere schaal (seksueel) misbruik van kinderen plaats. Mogelijk dat deze feiten iets te dicht bij ons eigen bed komen, maar behalve enkele volhardende strijders tegen dit ‘verzwegen’ misbruik, horen we de media daar nauwelijks over. Een typisch geval hoe de media selectief met verontwaardiging omspringen, is nog steeds het sekstoerisme. Vaak zijn het de zogenaamde heren van fatsoen die zich hieraan schuldig maken. Veelal advocaten, rechters, politici en hoogwaardigheidsbekleders die nu om het hardst roepen dat het een ware schande is, knijpen zelf de kat in het donker.

Schrijnend voorbeeld van deze halfslachtigheid, is de doofpotcultuur rondom de kwestie Joris Demnink. In tegenstelling tot de tamelijk krachteloze katholieke kerk -tegen de achtergrond waarvan de militie van links-progressief Nederland trouwens al jarenlang een satanisch genoegen schept haar schier onverzadigbare anti-paapse retoriek uit te braken- zwijgen de media hierover als het graf. De averechtse selectiviteit die de media betrachten, is en blijft hemeltergend, en dan rep ik nog niet eens over het feit dat mensen die in hun kinderjaren ook het slachtoffer waren van seksueel misbruik, maar een andere manier dan vergelding hebben gevonden om hiermee om te gaan, door de media niet aan het woord worden gelaten.

Dhimmitude tartufferie
Terugspellend dunkt mij het meest onverteerbare van deze anti-cliricale hetze, de selectieve verontwaardiging over uitspraken van Ayaan Hirsi Ali. Toen zij stelde dat de profeet Mohammed, gemeten naar de normen en waarden van onze tijd, eigenlijk een perverse pedofiel was, viel zowat de voltallige de media over haar heen. Maar, als er één heilig huisje is waar het gevestigde journaille met een hemelsbrede boog omheen loopt, dan is het wel de evidente optelsom van islamgerelateerde uitspattingen.

De lafhartige dolkstoot in de rug van Ayaan Hirsi Ali door voormalig PvdA-minister Eberhard van der Laan, is in dit verband veelzeggend. Bij de presentatie van het boek ‘Café Mogadishu’ door auteur Robbert van Lanschot (26 januari j.l. in De Rode Hoed), zei Eberhard van der Laan letterlijk en zonder daarbij ook maar een spier te vertrekken: "De schaamteloze verdachtmaking aan het adres van de profeet, als zou hij met te jonge meisjes geslachtsgemeenschap hebben gehad." Paus Benedictus zal zichzelf nimmer aan kinderseks schuldig hebben gemaakt, maar zulks weerhoudt de media er geenszins van om in koor de huidige paus met valse tongen te bestoken.

Ziet gij de zielen niet hangen gelijk slappe, smerige lompen? En van die lompen maken ze zelfs nog hun kranten!
Hoort gij niet hoe de geest hier woordspeling werd? Walgelijke woordspoeling braakt hij uit! – En zij maken nog kranten van deze woordspoeling. (Uit Zarathoestra’s: ‘Van het voorbijlopen’.)

Onlangs citeerde Elsevier Coen Teulings, directeur van het Centraal Planbureau en tevens voormalig lid van de commissie die in 2004 het nieuwe PvdA-beginselprogramma schreef. Teulings zegt o.a.: ‘Dat wij de slechte immigranten krijgen is objectief waar. Nederland moet paal en perk stellen aan verdragen die het lastig maken om een eigen restrictief immigratiebeleid te voeren’.

Job Cohen: Van mij niets te vrezen ik moest hier effe wezen.

Justitiemaffia
Op zich zelf zegt Teulings hier natuurlijk niets nieuws. Met name de VVD en ook de PVV pleiten al veel langer voor een structurele rem op de massa-immigratie en dan vooral t.a.v. de grote stromen laaggeschoolden. Verschillende voorstellen door beide partijen in de loop der jaren ingediend, werden telkens door een meerderheid in de Tweede Kamer afgestemd met als argument, dat zulks ‘in strijd zou zijn met internationale verdragen die ook door Nederland zijn ondertekend’.

Saillant detail in deze kwestie: Coen Teulings geldt ook als vertrouweling van de onlangs vertrokken PvdA-leider Wouter Bos. Uitgerekend Wouter Bos die in een interview met Elsevier -’Minder rechten voor Immigranten’ (5 juli, 2005)- nog een ander taboe ter sprake bracht namelijk: ‘nieuwe migranten minder snel recht te geven tot de sociale zekerheid dan Nederlanders’. Weliswaar zegt Teulings het net iets meer omfloerst, dan indertijd Wouter Bos. Zo heeft Teulings het over ‘creatief omgaan met internationale verdragen die ons land in de weg  zitten bij het beperken van gezinsmigratie’, maar de strekking van zijn pleidooi blijkt in wezen precies dezelfde zoals destijds door Wouter Bos bepleit.

In het betreffende interview met Elsevier zei Wouter Bos: ‘Ministers constateren altijd maar weer dat als ze iets willen  veranderen, het niet mag van justitie, omdat er een wet of een verdrag  in de weg zit. Dat je wetten ook kunt veranderen en over verdragen kunt  onderhandelen, komt kennelijk niet bij hen op. Dat het idee om migranten pas na verloop van tijd dezelfde rechten te geven,  tot nu toe niet is uitgevoerd, wijt ik aan de justitiemaffia‘.

Langs de meetlat van de Euro
Dat Wouter Bos sindsdien vaker om zijn eigen as draaide, dan het windhaantje op de kerktoren bij windkracht tien, dat weten we inmiddels. Terecht kreeg hij meermalen het verwijt een opportunistische draaikont te zijn. Ook is bekend, dat het generaal pardon voor 27.000 veelal kansarme uitgeprocedeerde ‘asielzoekers’, op nadrukkelijk verzoek van Wouter Bos met de kleinst mogelijke denkbare meerderheid door de Tweede Kamer werd gejast. In feite plaatste hij daarmee de nog te vormen regeringscoalitie met het CDA en ChristenUnie al in een zeer vroeg stadium voor een voldongen feit.

Ook schetste hij steevast een te rooskleurig financieel plaatje voor wat betreft de kosten die met dit generale pardon samenhingen. Je zou op z’n minst verwacht hebben dat hij en zijn partij aan dit pardon een aantal keiharde eisen had verbonden. Temeer omdat hij in het interview met Elsevier heel duidelijk liet doorschemeren, bereid te zijn een wetsvoorstel in te dienen om de rechten van migranten in te  perken. En dan dacht Wouter Bos juist aan het soort maatregelen, die nu vijf jaar later door de directeur van het Centraal Planbureau worden voorgesteld. Teulings wil immigranten namelijk ‘niet meteen recht geven op sociale  zekerheid, zodra ze een permanente verblijfsvergunning hebben’.

Toen Geert Wilders via Kamervragen aan voormalig PvdA-minister van Wonen, Wijken en Werken Eberhard van der Laan om een gedetailleerd overzicht vroeg m.b.t. kosten en baten van het immigratiebeleid bleek Nederland te klein. Na eerder te hebben toegezegd de Kamer zo’n overzicht te doen toekomen, krabbelde Van der Laan terug en weigerde hij die berekening te maken, met als argument ‘dat de aanwezigheid van allochtonen zich niet laat reduceren tot een simpele  optel- en aftreksom langs de meetlat van de euro’. Dat het uitdrukkelijk niet om de allochtonen, maar om de kosten van het immigratiebeleid ging, veegde hij gemakshalve maar even van de tafel.

Averechtse selectiviteit
Dat de media meesters zijn in het uit de wind houden van Job Cohen en zijn partijgenoten wanneer het om heikele zaken gaat, en tegelijkertijd omgekeerd alles uit de kast trekken zodra zaken spelen waarbij de PvdA goed voor de dag kan komen, is geen nieuws meer. Natuurlijk zullen de media dit glashard (blijven) ontkennen. Echter wie zijn oren en ogen goed geopend houdt, die zal niet ontgaan dat er wel degelijk een strategie achter zit.

Om te beginnen heeft de PvdA, door vroegtijdig uit de regeringscoalitie te stappen,  zich zelf op gewiekste wijze in de rol van oppositiepartij gemanoeuvreerd. Ondanks dat de PvdA medeverantwoordelijkheid draagt voor de weinig rooskleurige financieel-economische staat waarin ons land zich thans bevindt. En ondanks het feit dat de PvdA toen zij nog onderdeel uitmaakte van de regeringscoalitie, ermee heeft ingestemd om tal van ambtelijke werkgroepen aan het werk te zetten op zoek te gaan naar mogelijke posten waarmee de gigantisch gestegen overheidsuitgaven konden worden teruggedrongen, doet zij nu net alsof het vooral het CDA is die hiervoor (alle) verantwoordelijk draagt.

Vanaf de zijlijn
Alle partijleiders van de grote partijen werden gisteren na het verschijnen van de eerste rapporten kritisch aan de tand gevoeld , maar de verlosser des vaderlands, Job Cohen, werd vakkundig uit beeld gehouden. Mogelijk geeft men de man nog wat respijt opdat hij in betrekkelijke anonimiteit zijn spoedcursus economie kan afronden. Zo ontstaat al gauw het beeld, dat andere partijen, met het CDA voorop, slecht nieuws voor de burger in petto hebben, en dat de PvdA naar believen met scherp kan schieten als het haar zo uitkomt, en even makkelijk niet thuis geeft wanneer het om minder rooskleurige kwesties gaat.

Onderwijl speelt de PvdA tegen de achtergrond van een ongekende crisis mooi weer, en evenzo leentjebuur. Want de voorstellen zoals die door Coen Teulings gelanceerd, blijken bijna regelrecht ontleend aan de partijprogramma’s van de VVD en de PVV. Is de kans reëel dat een prominent Tweede Kamerlid van de PvdA, voor open doel, kan scoren, dan staan de publieke omroepen bijkans in de rij om hem of haar voor een van de vele gelijkgeschakelde pro-PvdA programma’s uit te nodigen. En passant zorgen de publieke omroepen voor een setting waarin de bal voor het intikken ligt, zeker als daarmee vooral richting CDA en PVV een trap onder de gordel kan worden gegeven. Natuurlijk besmuikt lachend om zo nog enigszins de schijn van objectiviteit hoog te houden, maar in wezen is er steeds sprake van en een-tweetje tussen media en de PvdA. 

Ziende blind en horende doof
De eerste kritische vraag richting de PvdA moet nog worden afgevuurd, terwijl die toch doodeenvoudig voor het oprapen liggen. Wat kost het reddingsplan de burger, waarbij voormalig minister van Financiën Wouter Bos voor miljarden en andermaal miljarden in het corrupte bankwezen heeft gestopt? Wat zijn inderdaad de kosten van het immigratie-, vreemdelingen-, en asielbeleid zoals door de PvdA geëntameerd. Hoeveel extra stemmen hebben al die ‘nieuwe Nederlanders’ pers saldo de PvdA opgeleverd? Wie zijn het, die grotendeels voor de quasi humanitaire mooi-weer-politiek zowel in binnen- en buitenland opdraaien? Welke maatregelen staat het PvdA eigenlijk voor als het om bezuinigingen gaat en of het terugdringen van de overheidstekorten. Wat levert het de schatkist op wanneer van van een op de nader dag alleen al voor alle PvdA’ers de wachtgeldregeling schrappen?

In het land der blinden is eenoog koning
Bos hekelde in het interview nadrukkelijk het CDA, dat hij een  onbetrouwbare partner noemde. Hij verweet de partij niet te kiezen ‘of het een  sociaal-conservatieve partij wilde zijn of een partij met een linkse en  een rechtse vleugel’. Hoe weinig kon hij toen bevroeden dat deze uitspraken nog meer dan op welke andere partij op die van hemzelf en zijn opvolger Job Cohen zouden zijn! We zijn benieuwd of en zo ja, wanneer de kiezer door het rookgordijn, dat door een meerderheid van de media om de PvdA blijkt opgetrokken, uiteindelijk heen zullen prikken.

Gezien de opmerkelijke radiostilte omtrent onderwerpen waarbij de partij van Job Cohen minder goed uit de verf dreigt te komen, moeten we hieromtrent niet al te hooggespannen verwachtingen koesteren. Let u maar eens op hoe bijvoorbeeld de NOS, zogezegd toch de belangrijkste ‘onafhankelijke’ nieuwszender, zodra het PvdA-onwelgevallig nieuws betreft, Job Cohen en zijn partijgenoten systematisch   buiten schot houdt. Om nog maar te zwijgen over klets-programma’s als Buitenhof, Pauw&Witteman, Netwerk, De Wereld Draait Door, Goede Morgen Nederland, en natuurlijk de usual suspects aan ochtend- en weekbladen.

De truc achter de schijnbare tegenstrijdigheid van de Koran – 
en waarom de radicale moslims altijd gelijk hebben

door: MichaelMannheimer 

Als geen enkel ander heilig boek onder de wereldreligies bevat de Koran vele tegenstrijdige uitspraken. Wat op de ene plaats verboden is, wordt op een andere plaats nadrukkelijk verlangd – en omgekeerd. Maar de tegenstrijdigheid van de Koran is slechts een schijnbare. Die lost plotseling op, wanneer men het zorgvuldig bewaarde geheim heeft herkend dat zich achter de architectuur van de Koran verborgen houdt. Want de soera’s in de Koran zijn namelijk niet chronologisch, maar op lengte gesorteerd – en de jongere soera’s (uit de gewelddadige late fase van Mohammed in Medina) doen de oudere uit de in vergelijking nog vreedzame periode in Mekka teniet. Dit geheim wordt echter door islamitische geleerden als een graal beschermd – en alleen bij speciale gelegenheden geventileerd.

1.    INLEIDENDE GEDACHTEN

De centrale vraag bij uitstek: Is de islam vreedzaam of gevaarlijk? Ondanks het feit, dat bijna alle internationale terreurdaden in de laatste decennia door moslims werden gepleegd, houden islamitische geleerden hardnekkig vol, dat de islam een ”religie van de vrede” zou zijn. Om hun thesen te onderbouwen, citeren ze Koranverzen zoals vers 32 van soera 5, volgens welke diegene, die ”een mens doodt” moet zijn ”als iemand die de hele mensheid heeft vermoord” (islamitische geestelijken houden echter voor hun gelovigen verborgen, dat Mohammed in dit vers geboden uit de Talmoed van de Joden citeert [Sanhedrin 4:1, 22a]). Critici van de islam confronteren moslims echter met soera’s, die exact het tegendeel eisen: namelijk het doden van ongelovigen. Zo wordt er bijvoorbeeld in soera 47, vers 4 gezegd: ”En wanneer jullie de ongelovigen ontmoeten, sla hun koppen af, totdat jullie een slachting onder hen hebben aangericht.”

Bijna alle mediabijdragen over de islam, bijna alle talkshows met en over moslims en hun geloof draaien om de centrale vraag of de islam een religie van de vrede of van de terreur is. En de meeste bijdragen en talkshows eindigen bijna altijd op dezelfde manier: de meest onkundige toeschouwer is natijd net zo slim als daarvoor. Want de verdedigers van de islam citeren schijnbaar vreedzame Koranverzen, terwijl hun critici verwijzen naar het aantal terroristische aanslagen, die door moslims in naam van de islam worden gepleegd. Net zoals destijds bij het communisme antwoorden de moslims nu ook met de aanwijzing, dat die gewelddaden niets met de islam te maken zouden hebben. En net als destijds de communisten deden, laten ook nu de meeste moslims de duizenden gruweldaden en schendingen van de mensenrechten – begaan in de landen van de islam, maar ook in de landen van de ”ongelovigen” – regelmatig uit hun discussies weg en verwijzen dan integendeel naar de zogenaamde schuld van het westen, op diens kolonisaties en op het kapitalisme als eigenlijke oorzaak van die terreur. Net zoals de communisten in hun tijd beweren moslims en hun westerse geloofsverdedigers nu, dat de wereldwijde terreurdaden van de ”begrijpelijke” en wanhopige opstand van de armsten tegenover de dominantie en de vernedering door het westen zou zijn en in werkelijkheid niets met de islam te maken zouden hebben.

Maar de feiten spreken een hele andere taal. Op de ranglijst van christenvervolging van Open Doors, die de 50 ergste vervolgerlanden van christenen bijhoudt, bezetten Islamitische landen alleen al 40 plaatsen – bovenaan de ranglijst. En in de anti-corruptieindex van de VN blijken islamitische landen altijd de meest corrupte machtsconstructies op onze planeet te zijn. En de meeste asielzoekers in westerse landen zijn afkomstig uit islamitische landen, waarin hen bijna alle mensenrechten systematisch worden ontzegd (in Nederland bijvoorbeeld zijn negen van de tien asielzoekers moslims uit islamitische landen).

Sinds de eerste dagen van hun religie blijken moslims niet in staat te zijn om mogelijke oorzaken van hun mislukking bij zichzelf te zoeken. Het volledige onvermogen van de islam tot zelfkritiek en zelfkennis enerzijds en de pathologische zelfhaat van ruime kringen in het westen anderzijds vormen de vruchtbare ideologische voedingsbodem, waarop de islam zich op dit moment in een historisch uniek tempo in de landen van het westen uitbreidt en het historisch gezien waarschijnlijk grootste gevaar voor het culturele en ideële voortbestaan van de cultuur van het Avondland is geworden.

De islam is noch antikapitalistisch noch antikolonialistisch, noch is hij gericht op de gelijkheid van alle mensen

Want het gaat de islam niet om de afschaffing van het kapitalisme of om de afschaffing van het kolonialisme, en al helemaal niet om de afschaffing van de ongelijkheid van de volkeren en van de mensen. De islam is en was altijd al kapitalistisch gestructureerd: vanaf het begin heeft hij zich minder door productie, maar vooral door handel gevoed. Op hun internationale handelswegen verwierven islamitische handelaars invloed en rijkdom door de goedkope inkoop van zeldzame en begeerde producten, die ze dan elders met maximale winst verkochten. Volgens de marxistische terminologie is zo’n handel, die zich de meerwaarde van het arme, maar werkende proletariaat (voor de vroege periode van de islam zijn dit dagloners en arme plantagearbeiders) eigen maakt, zonder deze mee te laten delen in de winst, exact van toepassing op het begrip ”kapitalisme”, zoals deze door Marx en Lenin werden gedefinieerd.

En vanaf het begin hebben de moslims vreemde volkeren overvallen, gekoloniseerd en waar mogelijk geïslamiseerd en hun productiviteit in de vorm van belastingen uitgebuit. Lang voor het westerse imperialisme bestond het islamitische imperialisme, in de Noord-Afrikaanse staten (die overwegend christelijk en joods waren), in Spanje (Cordoba-islam), bij de verovering en het inpalmen van het oerjoods-christelijke Midden-Oosten of bij de overval op en de gedeeltelijke verovering van India, die miljoenen Hindoes het leven gekost en de vredelievende en zich niet tegen de moorddadige aanvallen van de Arabieren verzettende boeddhisten van India bijna uitgeroeid heeft. Ook het Ottomaanse rijk was islamitisch imperialisme, al lang voordat Spanjaarden, Portugezen en Engelsen vreemde volkeren koloniseerden. Maar politiek correct werd en wordt het imperialistische aspect van de islam door sociologen, politicologen, islamwetenschappers en historici tot op de dag van vandaag verzwegen of eenvoudigweg genegeerd.

En in de gelijkheid van de mensen en volkeren is de islam al helemaal niet geïnteresseerd. Net zomin als er een gelijkheid van man en vrouw in de islam bestaat (de islam is zonder twijfel de grootste en langst durende geslachtenapartheid in de wereldgeschiedenis), net zomin tolereert de islam andere religies als gelijkwaardige geloofsrichtingen. Integendeel. Het belangrijkste doel van de islam is het verkrijgen van wereldheerschappij (dar al-Islam). En op weg daar naartoe zijn alle middelen goed en geoorloofd – tot aan de vernietiging en uitroeiing van alle ”ongelovigen”, zoals moslims – zich oriënterend op uitspraken uit de Koran en van Mohammed – al die mensen noemen die een ander geloof aanhangen. Daarmee deelt de islam de mensen in twee klassen in: de klasse van de gelovigen en die van de ”ongelovigen”. De eerste zijn de moslims en zij komen in het paradijs. De tweede zijn de niet-moslims, daarmee waardeloze mensen (over dit thema zei de imam van Londen, sjeik Omar al-Bakri Muhammad onlangs: ”Wij maken geen verschil tussen burgers en niet-burgers, tussen onschuldigen en schuldigen – alleen tussen moslims en ongelovigen. En het leven van een ongelovige is waardeloos!” Bron: ”Publica”, Portugal, 20-04-2004), die in de hel zullen komen en vervolgd zullen worden, bestreden en gedood mogen worden, ja zelfs moeten worden (bijvoorbeeld in soera 2, vers 216: ”Vechten is je geboden ofschoon je er afkerig van bent; maar het kan zijn, dat je tegenzin hebt in iets terwijl het goed voor je is en het kan zijn dat je iets behaagt terwijl het slecht voor je is. God weet het en jij weet het niet”), omdat zij het zijn die de oprichting van de islamitische wereldheerschappij in de weg staan.

Dat is pure klassenhaat en racisme. De Duitse politicoloog Matthias Küntzel vat dit feit als volgt samen:

”Het islamisme heeft het biologische racisme van de nazi’s vervangen door een soort theocratisch racisme, dat niet is aangewezen op het model van de superioriteit van een volk en een euthanasieprogramma en desondanks de Joden als zogenaamde wortel van alle kwaad in de wereld wil vernietigen.

Dat van de kant van de mainstream-media (bijvoorbeeld de Süddeutsche Zeitung) echter uitgerekend de critici van dat religieuze racisme zelf als racisten worden zwartgemaakt, is het toppunt van ontkenning en onwetendheid, zoals deze in grote delen van westerse intellectuelen heersen. 
<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Sylfaen; panose-1:1 10 5 2 5 3 6 3 3 3; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:67110535 0 0 0 159 0;}@font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;}@font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;}@font-face {font-family:Verdana; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:536871559 0 0 0 415 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; text-align:center; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; mso-bidi-font-size:11.0pt; font-family:"Sylfaen","serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US;}p.MsoTitle, li.MsoTitle, div.MsoTitle {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-link:"Titel Char"; mso-style-next:Standaard; margin-top:0cm; margin-right:1.95pt; margin-bottom:0cm; margin-left:0cm; margin-bottom:.0001pt; text-align:center; mso-pagination:widow-orphan; mso-hyphenate:none; layout-grid-mode:char; font-size:14.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt; font-family:"Verdana","sans-serif"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; color:blue; mso-ansi-language:DE; mso-fareast-language:AR-SA; font-weight:bold;}p.MsoBodyText, li.MsoBodyText, div.MsoBodyText {mso-style-noshow:yes; mso-style-unhide:no; mso-style-link:"Platte tekst Char"; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; text-align:justify; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Sylfaen","serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US; font-weight:bold; mso-bidi-font-weight:normal;}p.MsoSubtitle, li.MsoSubtitle, div.MsoSubtitle {mso-style-priority:11; mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-link:"Subtitel Char"; mso-style-next:Standaard; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; text-align:center; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Cambria","serif"; mso-ascii-font-family:Cambria; mso-ascii-theme-font:major-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:major-fareast; mso-hansi-font-family:Cambria; mso-hansi-theme-font:major-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:major-bidi; color:#4F81BD; mso-themecolor:accent1; letter-spacing:.75pt; mso-fareast-language:EN-US; font-style:italic;}a:link, span.MsoHyperlink {mso-style-noshow:yes; color:blue; text-decoration:underline; text-underline:single;}a:visited, span.MsoHyperlinkFollowed {mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; color:purple; mso-themecolor:followedhyperlink; text-decoration:underline; text-underline:single;}p.MsoListParagraph, li.MsoListParagraph, div.MsoListParagraph {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:0cm; margin-left:36.0pt; margin-bottom:.0001pt; mso-add-space:auto; text-align:center; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; mso-bidi-font-size:11.0pt; font-family:"Sylfaen","serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US;}p.MsoListParagraphCxSpFirst, li.MsoListParagraphCxSpFirst, div.MsoListParagraphCxSpFirst {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-type:export-only; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:0cm; margin-left:36.0pt; margin-bottom:.0001pt; mso-add-space:auto; text-align:center; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; mso-bidi-font-size:11.0pt; font-family:"Sylfaen","serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US;}p.MsoListParagraphCxSpMiddle, li.MsoListParagraphCxSpMiddle, div.MsoListParagraphCxSpMiddle {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-type:export-only; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:0cm; margin-left:36.0pt; margin-bottom:.0001pt; mso-add-space:auto; text-align:center; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; mso-bidi-font-size:11.0pt; font-family:"Sylfaen","serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US;}p.MsoListParagraphCxSpLast, li.MsoListParagraphCxSpLast, div.MsoListParagraphCxSpLast {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-type:export-only; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:0cm; margin-left:36.0pt; margin-bottom:.0001pt; mso-add-space:auto; text-align:center; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; mso-bidi-font-size:11.0pt; font-family:"Sylfaen","serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US;}span.PlattetekstChar {mso-style-name:"Platte tekst Char"; mso-style-noshow:yes; mso-style-unhide:no; mso-style-locked:yes; mso-style-link:"Platte tekst"; mso-ansi-font-size:12.0pt; mso-bidi-font-size:12.0pt; mso-fareast-language:EN-US; font-weight:bold; mso-bidi-font-weight:normal;}span.TitelChar {mso-style-name:"Titel Char"; mso-style-unhide:no; mso-style-locked:yes; mso-style-link:Titel; mso-ansi-font-size:14.0pt; font-family:"Verdana","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Verdana; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-hansi-font-family:Verdana; color:blue; mso-ansi-language:DE; mso-fareast-language:AR-SA; font-weight:bold;}span.SubtitelChar {mso-style-name:"Subtitel Char"; mso-style-priority:11; mso-style-unhide:no; mso-style-locked:yes; mso-style-link:Subtitel; mso-ansi-font-size:12.0pt; mso-bidi-font-size:12.0pt; font-family:"Cambria","serif"; mso-ascii-font-family:Cambria; mso-ascii-theme-font:major-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:major-fareast; mso-hansi-font-family:Cambria; mso-hansi-theme-font:major-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:major-bidi; color:#4F81BD; mso-themecolor:accent1; letter-spacing:.75pt; mso-fareast-language:EN-US; font-style:italic;}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-size:10.0pt; mso-ansi-font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt; mso-ascii-font-family:Sylfaen; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-hansi-font-family:Sylfaen;}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;} /* List Definitions */ @list l0 {mso-list-id:1095591489; mso-list-type:hybrid; mso-list-template-ids:157973402 439804538 68354073 68354075 68354063 68354073 68354075 68354063 68354073 68354075;}@list l0:level1 {mso-level-tab-stop:none; mso-level-number-position:left; margin-left:54.0pt; text-indent:-18.0pt;}ol {margin-bottom:0cm;}ul {margin-bottom:0cm;}–&

2.    OPMERKINGEN OVER DE TEGENSTRIJDIGHEID VAN DE KORAN

De meeste moslims kennen alleen de positieve passages uit de Koran en Hadith. Als men een moslim vraagt wat hij over zijn religie kan zeggen, dan hoort men meestal twee standaarduitspraken zoals: ”Wie een mens doodt, heeft de hele wereld gedood!”, ”Islam betekent vrede!”  of ”Er bestaat geen dwang in het geloof!”. Maar helaas heeft men voor hem de hele waarheid over zijn geloof – in ieder geval aan het begin van zijn moslimbestaan – bewust verzwegen. Want de uitspraken in de Koran zijn tegenstrijdig zoals in geen enkele andere wereldreligie. Over bijna ieder populair thema (vrouwen, christenen, Joden) vindt men positieve en negatieve, vreedzame en vernietigende uitspraken.

Tegenover de eerstgenoemde positieve uitspraak ”Wie een mens doodt, heeft de hele wereld gedood!” bestaan er talrijke volledig tegenovergestelde uitspraken, zoals de volgende: ”En doodt hen, waar je hen ook ontmoet…” (soera 2, vers 191) of de uitspraak in soera 47, vers 4-5: ”Wanneer gij de ongelovigen ontmoet, treft dan hun nek en wanneer gij overwinnaar zijt, bind hen dan vast…”

Beide uitspraken heffen elkaar wederzijds in hun boodschap op. Men kan namelijk niet beweren, dat, wie een mens heeft gedood de hele wereld heeft gedood en – bijna in dezelfde ademtocht – ertoe oproepen ongelovigen te doden waar je ze ook maar kunt vinden.

Men kan ook niet beweren, dat islam vrede betekent, om in de volgende ademtocht bijvoorbeeld soera 8, vers 60 te citeren, waarin wordt gezegd: ” En maakt aan de grens alle mogelijke strijdkrachten en vastgehouden paarden voor hen gereed, waarmee gij de vijand van God en uw vijand en anderen buiten hen, die gij niet kent, doch die God kent, moogt afschrikken…” of soera 8, vers 65, waarin wordt gezegd: ” O profeet, spoor de gelovigen aan om te vechten. Als er twintig onder u zijn die stand houden, zullen zij tweehonderd overwinnen en als er honderd uwer zijn zullen zij duizend der ongelovigen verslaan, omdat zij een volk zijn dat niet wil begrijpen.” Ook vers 256 van de 2e soera wordt door imams tegenover westerse interviewpartners (maar ter misleiding ook tegenover hun eigen gelovigen) graag geciteerd, waarin wordt gezegd: ”Er bestaat geen dwang in het geloof!” Dit vers wordt vaak als teken van tolerantie en godsdienstvrijheid in de islam geïnterpreteerd en in de westerse pers constant geciteerd als zogenaamd bewijs voor de vredelievendheid en tolerantie van de islam. Diezelfde pers citeert echter zo goed als nooit een vers, waarin zo’n vrijheid onmiddellijk weer wordt uitgesloten, bijvoorbeeld in soera 4, vers 89:

”En indien zij tot vijandschap vervallen, grijpt hen dan en doodt hen waar gij hen ook vindt; en neemt vriend noch helper uit hun midden.”

Bovendien verzwijgen de media het feit, dat in alle islamitische landen moslims, die tot een andere religie zijn overgegaan of van plan zijn dit te doen, met de dood worden bedreigd – waarbij de sharia-rechters expliciet een beroep doen op het bevel van Mohammed om een ieder te doden die van religie verwisselt (Bron: Hadith). Integendeel: niet alleen wordt deze 1400-jarige gangbare praktijk door de meeste media genegeerd, maar zelfs energiek bestreden. Zo verdedigde bijvoorbeeld Thomas Steinfeld in zijn van onwetendheid uitpuilende artikel in de Süddeutsche Zeitung de islam met het citaat:

 â€Er zou geen dwang zijn in het geloof”, wordt er bijvoorbeeld in de Koran gezegd (soera 2, vers 256)

zonder er ook maar een enkel woord aan te besteden dat deze uitspraak alleen geldig is voor moslims (waarover alle serieuze islamwetenschappers het eens zijn) – en zonder zijn lezers ook maar de geringste aanwijzing te geven op de hierboven genoemde soera 4:89 of het doodsbevel van Mohammed voor bekeerlingen, die de door Steinfeld geciteerde soera opheffen. Of Steinfeld zich daarvan bewust was of niet, speelt daarbij slechts een ondergeschikte rol. Want bijna 10 jaar na de 11e september mag en moet men van een journalist, die zich bezighoudt met de fundamentele vraag naar de vredelievendheid van de islam, verwachten dat hij tot meer dan alleen ”Er zou geen dwang in het geloof zijn” in staat zou zijn – of men kan hem er met een gerust hart op wijzen zich met alle heftigheid voor de op dit moment grootste bedreiging van de mensenrechten in te zetten. Slordig onderzoek en ontkenning tegenover de islam kenmerken ook de meeste overige mediabijdrages in Duitsland en Europa. Net zoals bij Hitler’s beginnende greep naar Europa ten tijde van de Republiek van Weimar falen ook nu grote delen van de intellectuelen in Duitsland en Europa met het oog op de veel grotere bedreiging van de vrije wereld door de islam.

Opmerkingen over de logische en psychologische consequentie van de zichzelf tegensprekende opdrachten en bevelen in de Koran

De vertegenwoordigers van beide zijden van de islam, de ”gematigde” zowel als de ”islamistische”, kunnen met het oog op de talrijke elkaar tegensprekende boodschappen zich naar believen van de Koran bedienen: doden is slecht, doden is echter ook goed. Islam betekent vrede, islam betekent echter ook oorlog. Er bestaat geen dwang in het geloof, maar wie van religie verwisselt wordt gedood. De islam wordt dus gekenmerkt door de co-existentie van zichzelf logisch en inhoudelijk tegensprekende uitspraken. De islam treedt dus iedereen die zich met hem bezighoudt, gelovige of ”ongelovige”, op twee manieren tegemoet: de islam betekent vrede en de islam betekent oorlog. De islam wil leven behouden en de islam wil doden. De islam is tolerant en de islam is intolerant. Daarmee heeft men een onoplosbaar logisch en semantisch fundamenteel probleem: want wanneer geldt:

A = + 1   en tegelijkertijd     A = – 1

dan is een ondubbelzinnige uitspraak over A noch logisch noch semantisch te doen. Dan zijn beide uitspraken over A juist en fout tegelijk, hoewel A toch niet tegelijkertijd + 1 en – 1 kan zijn. Dan is de uitspraak: islam betekent vrede net zo juist en tegelijkertijd net zo fout als de uitspraak de islam betekent oorlog.

De strategie van de ”paradoxe communicatie” van de Koran

Welke waarde kun je aan een tekst, een grondwet of een oud religieus geschrift toekennen, wanneer de zich daarin bevindende uitspraken, wetten en ethische richtlijnen tegelijkertijd goed en fout zijn? Wanneer we bijvoorbeeld in een grondwet beide vinden: wie doodt, wordt hard bestraft! alsmede: wie doodt, wordt rijkelijk beloond?

Zulke dubbele uitspraken hebben per definitie geen algemeen bindende waarde. Ze bieden er geen enkele maatstaf en oriëntering voor wat goed of wat fout is. Wat bestraft en beloond wordt. Wat men doen of liever laten moet. Zulke teksten zouden eigenlijk om redenen van de noodzakelijke duidelijkheid en begrijpelijkheid van een taalkundige boodschap (Wittgenstein) eigenlijk niet mogen bestaan. Maar ze bestaan wel. In de psychologie zijn zulke dubbele boodschappen bekend onder de naam double-bind. ”Was m’n huid, maar maak me niet nat”, is een bekend voorbeeld van een double-bind. Men kan niet het ene doen (”Was m’n huid”) en tegelijkertijd het andere vermijden (”Maak me niet nat”) – en toch wordt het vaak van iemand verlangd. Communicatiewetenschappers omschrijven zo’n inter-personele communicatie met het begrip van de paradoxe communicatiestrategie. Van deze soort communicatie weet men al lange tijd, dat zij onder bepaalde extreme omstandigheden ook tot schizofrenie bij de betrokkene kan leiden. Een voorbeeld uit de misdaadwetenschappelijke psychopathologie laat zien, welke verwoestende uitwerkingen paradoxe communicatiestrategieën op een individu kunnen hebben:
Jürgen Bartsch was een viervoudige sadistische kindermoordenaar in de jaren-60 – en schizofreen en uitermate intelligent. Hoewel al ver gevorderd in de puberteit, stond zijn moeder er steeds op hem nog zelf in bad te doen. Iedere keer als hij dit weigerde, zei ze tegen hem dat hij niet van haar zou houden en bestrafte hem door langdurige onthouding van moederliefde. Als hij echter aan zijn moeder vroeg of hij naar de discotheek mocht, dan kreeg hij van haar te horen, dat het toch onmogelijk zou zijn dat er iemand naar de disco zou gaan die zich nog op zijn leeftijd door z’n moeder zou laten wassen. Communicatief is dit een uitzichtloze situatie.

Uit onderzoek naar paradoxe communicatiestrategieën (Gregory Bateson) is bekend, dat in een bestaande situatie van afhankelijkheid (bijvoorbeeld voogdijschap of zorgplicht) het uit het oogpunt van de betrokkene bijna onmogelijk is deze situatie te verlaten. Een eruit springend voorbeeld van de onmogelijkheid om zo’n, op paradoxe communicatiestrategieën berustende afhankelijke situatie, is de islam.

Want precies in het hiervoor omschreven dilemma van een paradoxe communicatiestrategie bevindt zich de gewone moslim, precies in dit dilemma bevindt zich ook het westen, wanneer hij steeds opnieuw hoort: islam betekent vrede en tegelijkertijd verneemt, islam betekent oorlog. Welke kant kan men geloven, welke kant moet men geloven, welke kant heeft gelijk?

Voorzichtigheidshalve – en dit is niet alleen de belangrijkste strategie van de westerse ”goedmenschen” en bekrompen burgermannetjes, maar ook van de meeste fatsoenlijke moslims zelf – gaat men met het oog op deze onoplosbare dualiteit van de boodschappen uit de Koran speelt men op zeker en denkt, dat de islam in de kern net zo vredelievend is als de andere wereldreligies ook. Want de andere aanname, dat de islam niet goed, maar slecht zou zijn, waagt nauwelijks iemand met alle consequenties tot het einde te bedenken. De gevolgen van zo’n aanname zouden voor de 1,5 miljard moslims apocalyptisch van aard zijn:

§    Ze zouden als consequentie hun geloof moeten opgeven en Allah, Mohammed
en de Koran op de vuilnisbelt van de geschiedenis moeten gooien.

§    Ze zouden verder voor de wereld en voor zichzelf moeten toegeven, dat zij,
de oemma en de ”beste van alle religies” zich in een 1400-jarig misverstand hebben bevonden, dat daarmee al die slachtoffers en doden van hun godsdienstoorlogen, al die gruwelijke in naam van de sharia terechtgestelde mensen voor niks werden gedood.

§    Of ze zouden zich blind aan de mensenverachtende bevelen van hun Allah moeten overgeven en erop vertrouwen, dat pas met de vernietiging van alle ongelovigen (zoals dit wordt doorgegeven door de Koran en Mohammed) en de door de Koran en Mohammed geëiste wereldheerschappij datgene komt wat hen door hun religie wordt beloofd: eindelijk vrede op de hele wereld. Tegelijkertijd mochten ze niet vragen naar de eeuwenoude oorlogen binnen de verschillende stromingen van de islam, bijvoorbeeld tussen de sjiieten en de Soennieten (die overigens veel meer mensenlevens onder de moslims hebben geëist dan alle oorlogen met de ”ongelovigen” samen) noch deze analyseren. Maar blijkbaar klopt er iets niet aan het islamitische model van het ”dar al-Islam”, de voorstelling van de wereldwijde vrede voor het geval dat de islam overal gewonnen heeft.

Om collectief voor de opheffing van hun religie te beslissen kan waarschijnlijk als een niet te realiseren maatschappijutopie worden bestempeld en komt daarom als te realiseren optie nauwelijks in aanmerking. Wat overblijft is de optie, dat het bij de islam – ondanks alle twijfels – uiteindelijk toch om een vredelievende religie gaat. Maar precies daarin zit de dodelijke vergissing van zowel de kant van de ongeïnformeerde en goedgezinde moslims alsmede van de kant van het opnemen van de islam door het westen.

3.    DE OPHEFFING VAN DE TEGENSTRIJDIGHEID VAN DE KORAN
De trucs van de islam

Met het oog op de tegenstrijdigheid en schijnbare willekeurigheid van de uitspraken van de islam moet men vanuit het standpunt van de logica de vraag stellen waarom bijna altijd de radicale en fundamentalistische krachten de overhand hadden in de historie van de ”religie van de vrede”.  Want theoretisch zou het zeer goed denkbaar zijn geweest, dat de islam zich in de loop van 1400 jaar niet tot een totalitaire, maar tot een vreedzame religie zou hebben kunnen ontwikkelen. Maar de feiten laten zien, dat hij op geen enkel moment op geen enkele plaats tolerant en vreedzaam was – ook niet bij de zogenaamde Cordoba-islam, die bij nadere beschouwing net zo intolerant en bloeddorstig was als alle overige islamitische heerschappijvormen (tegen de overtuiging van de meerderheid van de Europeanen in werden er onder de heerschappij van het Cordoba-kalifaat honderdduizenden christenen en joden gedood, onthoofd, hele dorpsgemeenschappen levend gekruisigd – en van de schedels van de onthoofde ongelovigen werden complete minaretten in Andalusië gebouwd als teken van verheerlijking van Allah met het oog op de overwinning van zijn religie op de ”ongelovigen” van Spanje. De gedwongen belastingheffing voor de christelijke en joodse oorspronkelijke inwoners van Spanje door de moslims bereikte zo’n hoog en ondraaglijk niveau, dat honderdduizenden christenen en Joden zich tot de islam bekeerden om het juk van de existentie bedreigende belastingtribuut te ontlopen. Maar de mythe van de vreedzame Cordoba-islam wordt nog altijd in de Europese geschiedenisboeken onderwezen en verspreid op de talloze internetforums, in talkshows op de televisie en in mediaberichten).

De vraag naar de vredelievendheid van de islam kan zonder de kennis van een van zijn centrale geheimen niet worden beantwoord. Hoe weinig normale moslims (en sowieso ”ongelovigen”) er ooit over te weten komen, zo bekend en bewust is het geheim bij de meeste bestuurders en profiteurs van de islam – allemaal een kliek op macht beluste heren. Die zorgvuldig bewaarde heerschappijkennis wordt alleen bij speciale gelegenheden geventileerd – bijvoorbeeld wanneer ze zich in hun macht bedreigd zien – bij het uitroepen van een nieuwe Jihad, een nieuwe Heilige Oorlog bijvoorbeeld. Want de soera’s van de Koran bezitten een verborgen hiërarchie, die aan diegenen die deze kennen de absolute interpretatievrijheid over de Koran en daarmee de absolute macht over de gelovigen en hervormers van de islam verleent.

Truc 1: de niet chronologische rangschikking van de soera’s in de Koran

Het geheim zit in de Koran zelf. Nauwkeuriger gezegd, in de rangschikking van de soera’s. Bijna niemand is zich ervan bewust, dat de soera’s helemaal niet – zoals men normaalgesproken zou verwachten – op chronologische volgorde geplaatst zijn. Ze zijn – en dit mag zeker met verbazing ter kennis worden genomen – naar hun lengte gerangschikt: de langste soera in het begin, de kortste aan het einde van de Koran.

Een merkwaardige constructie, zou men denken. Zeer zeker echter een constructie waarover men moet nadenken. Want de volgorde van een lange tekst met 114 hoofdstukken (= 114 soera’s) volgt normaalgesproken de regels van de chronologie of van de interne causale samenhang. Een geschiedenisboek over de klassieke Oudheid bijvoorbeeld is of chronologisch (dat is de gewoonte) of het behandelt de historische verbanden van oorlogen, culturele ontwikkelingen of betrekkingen van machthebbers uit die tijd volgens een causaal patroon: omdat A de daad X heeft begaan, reageert B met daad Y. Men moet zich eens voorstellen, dat de uitgever van een roman of van een geschiedenisboek op het idee zou komen de tekst van het boek te rangschikken op de lengte van de zinnen of van de hoofdstukken: geen enkele lezer zou de samenhang van de handelingsstructuren meer kunnen begrijpen (maar precies dit is bij de Koran het geval. Met gewelddadige gevolgen voor diens uitwerking op gelovigen en ”ongelovigen”, zoals we nog zullen zien). Zo’n boek zou waardeloos zijn, omdat het niet te begrijpen is.

Er bestaan echter twee gevallen waarbij een sortering van de hoofdstukken naar lengte inderdaad mogelijk is, zonder de zin en de logische structuur van een langere tekst te vernietigen:

1.    De verschillende hoofdstukken hebben in principe inhoudelijk en logisch niets met elkaar te maken en geven algemene informatie en wijsheden (bijv. bij een verzameling kernspreuken; bijv. bij een encyclopedie).

2.    De verschillende hoofdstukken herhalen steeds opnieuw één en dezelfde inhoud, de ene keer vanuit dit, een andere keer vanuit dat standpunt bekeken. Dit is vaak het geval bij religieuze teksten zoals gebedsboeken, psalmboeken e.d., maar ook bij een doelbewuste hersenspoeling, die men vooral aantreft bij totalitaire structuren.

Bij de Koran zijn beide punten van toepassing. Want bij de 114 soera’s ontbreekt het aan een interne en logische samenhang en ook herhalen ze in principe niets anders dan één en dezelfde boodschap, die men als volgt kan weergeven:

Allah is de enige God. En Mohammed is zijn profeet. Na Mohammed zal er geen andere profeet meer zijn. De heiligste plicht van de gelovigen echter is om zich zonder tegenspraak te onderwerpen aan Allah, Mohammed en de Koran (Islam betekent etymologisch dan ook ”onderwerping” en niet ”vrede”, zoals vertegenwoordigers van de islam als een gebedsmolen steeds opnieuw beweren).

Deze boodschap hoort de doorsnee moslim honderdduizend keer in de loop van zijn leven. Zij is de islamitische belangrijkste mantra, die bij de doorsnee moslim als een brandmerk en bijna onuitwisbaar in zijn hersenen wordt ingebrand. Deze mantra garandeert normaalgesproken een levenslange onvoorwaardelijke trouw van de meeste moslims aan Allah en hun profeet – een trouw, waarvoor ze bereid zijn op ieder moment de dood in te gaan wanneer de islam het hun beveelt. Hersenspoeling had in totalitaire systemen altijd al het gewenste succes – niet alleen in de islam. Ook in het nationaalsocialisme en in de communistische landen een betrouwbare garantie voor succes en leidde bij de opkomende kaders in de meeste gevallen tot het gewenste doel: de onvoorwaardelijke gehoorzaamheid tegenover een persoon (Hitler, Lenin, Stalin, Mao) respectievelijk een idee met een universele aanspraak op de waarheid (rassenwaan, marxisme). Het nationaalsocialisme duurde 13 jaar – en het communisme heeft zich na zeven decennia zelf om zeep gebracht. Maar d eislam kan intussen terugblikken op een 1400-jarige succesvolle praktijk van een massieve hersenspoeling. En zijn succes tot nu toe geeft hem gelijk om aan deze praktijk ook in de toekomst niets te veranderen.

Truc 2: De vernietiging van de soera’s uit de tijd in Mekka door die uit de tijd in Medina

Maar we hebben tot nu toe slechts een deel van het geheim geventileerd dat in de architectuur van de Koran verborgen ligt. Het andere deel, door de vertegenwoordigers van de vredesreligie niet alleen tegenover hun vijanden, maar ook tegenover het gros van hun eigen gelovigen zorgvuldig verstopt, zal verklaren waarom historisch gezien altijd de radicale en fundamentalistische stromingen van de islam de boventoon voerden en tot op de dag van vandaag de vreedzame en tolerante krachten meestal een randverschijnsel waren. Hiervoor moeten we ons kort bezighouden met de beginfase van de islam – met speciale aandacht voor de beide plaatsen waar Mohammed werkzaam was: Mekka en Medina.

De Mekkaanse fase van de Koran

Mohammed werd omstreeks het jaar 570 in Mekka geboren. Pas op de relatief hoge leeftijd van 40 jaar (een traditioneel symbolisch getal) kreeg hij zijn eerste visioenen, die hij in het begin alleen vertelde aan mensen in zijn nabije omgeving. Later vormden deze ingevingen, die naar zijn eigen zeggen bij hem door de aartsengel Gabriel werden ingefluisterd, de soera’s en de soera’s samen de Koran. In het begin van zijn leer van de islam, die hij zowel in het geheim als in het openbaar predikte, hadden de invloedrijke vertegenwoordigers van de stam van de Koeraisjieten (de stam waaruit Mohammed zelf afkomstig was) geen bezwaren tegen Mohammed’s leer van de enige God, die hij – naar een van de meer dan woestijngoden van de Koeraisjieten en (luister en huiver) naar zichzelf noemde: Allah. Want de volledige naam van Mohammed is: ”Abu El Kasim Ibn Abd Allah”.

In het begin van zijn missieactiviteit probeerde Mohammed dus nog op relatief vreedzame wijze de bewoners van Mekka voor zijn nieuwe monotheïstische religie te winnen. Hij verwachtte vooral, dat de Joden en de christenen zich zouden aansluiten bij zijn nieuwe religie. Want volgens de opvattingen over zichzelf was hij niet alleen de profeet van een nieuwe religie, maar de hervormer en laatste profeet van het Abrahamse monotheïsme. Maar hij werd teleurgesteld. Want noch de Joden noch de christenen dachten er aan om de leer van deze buitenstaander. Uit die tijd – ook wel de Mekkaanse fase genoemd – zijn dan ook de meeste van de vreedzame en tolerante soera’s van de Koran afkomstig. Naarmate de tijd vorderde, trad Mohammed echter in toenemende mate agressief tegen het polytheïsme (afgodencultus) van zijn geboortestad Mekka op. Toen zijn volgelingen de oude goden en hun aanhangers begonnen te bestrijden, kwam het tot een breuk tussen Mohammed en zijn Mekkaanse stam der Koeraisjieten.

De Medinese fase van de Koran

In verband met de uitzichtloze en vijandige situatie besloot Mohammed in het jaar 622 Mekka te verlaten en met zijn aanhangers naar de bescherming van Yathrib (Medina) te vertrekken. Deze als ”Hidschra” in de historie van de islam bekend staande uittocht van Mohammed naar Medina is van centrale betekenis voor de leer van de islam, zodat islamwetenschappers alle soera’s van de Koran in ”Mekkaanse” en ”Medinese” indelen. Medinese soera’s onderscheiden zich Mekkaanse soera’s o.a. door hun lengte (de meeste lange soera’s zijn afkomstig uit Medina) en door hun kwaliteit (in Medina werden meer praktische geloofsregels bekendgemaakt) en gedeeltelijk door hun uitgangspunt (de politieke situatie in Medina of Mekka). Maar ze onderscheiden zich van de Mekkaanse soera’s op nog een veel belangrijker punt: in Medina werden Joden en christenen (en in hun gevolg alle ”ongelovigen”) in toenemende mate zwart gemaakt en voorgesteld als de ergste vijanden van de islam, die allemaal moeten worden gedood, opdat de islam zich kan uitbreiden. Deze verandering van houding van Mohammed is ook terug te vinden in de soera’s, die hij in Medina heeft ”ontvangen”.

Ondanks het ”Verdrag van Medina”, waarin Mohammed alle met name genoemde vertegenwoordigers van islam EN Jodendom (een interessante kanttekening van de geschiedenis) gelijke rechten en plichten gaf (”De joden hebben hun religie en de moslims hebben hun religie”), zijn er in de zogenaamde ”Medinese soera’s” in toenemende mate beperkingen voor Joden, christenen en alle andere ”ongelovigen” tot aan de bekende moord- en vernietigingsoproepen van de Koran te vinden, die tot op de dag van vandaag de eigenlijke ideologische basis voor o.a. de wereldwijde islamitische terreur vormen. Als rechtstreekse afgezant van God heerste Mohammed volgens goddelijk decreet over alle moslims, volgens het door drie partijen (de islamitische immigranten uit Mekka, de Muhajirun, de inheemse moslims van de stam van de al-Ansar en de in Medina wonende Joden, de Yahud) overeengekomen en ondertekende verdrag heerste hij ook over de niet-moslims. Uit die tijd – ook wel de Medinese fase genoemd – zijn dan ook de meeste van de intolerante en tot moord, oorlog en vernietiging van alle ”ongelovigen” oproepende soera’s van de Koran afkomstig.

Mohammed voerde vanaf 623 meerdere veldtochten (majazi) tegen Mekka aan (overwinning van de moslims in de Slag bij Badr [624], de slag bij de berg Ubud [625] en de Slag van de Loopgraaf/Slag van de Gracht [627]) totdat er in maart 628 een wapenstilstand werd gesloten. Mohammed was zodoende na zijn uittocht naar Medina niet alleen de profeet van de door hem gestichte religie, maar een veldheer, die in tientallen oorlogen en overvallen op karavanen duizenden mensen liet doden – en wiens moord- en wraakzucht zelfs de bewoners van Medina niet spaarde, dezelfde, die hem in zijn moeilijke periode met open armen hadden ontvangen. In zijn streven om Medina ”Jodenvrij” te maken, organiseerde hij een ongelooflijke slachting onder de joodse stam van de Banu Qurayza: toen deze stam weigerde om op bevel van Mohammed in zijn geheel over te gaan tot de islam, liet hij in het jaar 527 na Chr. 700 joodse mannen (andere bronnen spreken van meer dan 1000 mannen) in een unieke slachting onthoofden en hun vrouwen en kinderen tot slaaf maken. Noch in de schoolboeken van het Westen, noch in de media, noch in de talrijke boeken over de islam wordt deze slachting genoemd – of slechts bij wijze van hoge uitzondering. Men mag Mohammed daarom gerust als een massamoordenaar van zijn tijd inschalen, waarmee duidelijk is, dat hij met de overige Bijbelse profeten, in wiens rijen hij zichzelf plaatst, niet ook maar het geringste gemeen heeft.

Over het principe van de opheffing van oudere (Mekkaanse) soera’s door jongere (Medinese) soera’s

De islam zag zichzelf dus lange tijd geconfronteerd met de inhoudelijke tegenstrijdigheid van de (relatief vreedzame) soera’s uit de Mekkaanse vroege periode en die uit de Medinese late periode. Zoals in het hoofdstuk hiervoor al tot in detail bewezen en omschreven werd, kan onmogelijk op hetzelfde moment een uitspraak als: ”Ieder heeft de vrije keuze voor een religie” en ”Doodt diegene die zijn religie verlaat!” opgevolgd worden. Dit dilemma is onoplosbaar wanneer men zichzelf niet behelpt met een duidelijk gedefinieerd oplossingsalgoritme. Precies dit is in de islam het geval. Islamitische geleerden hebben hun religie uit deze logische hopeloze situatie door het principe van de opheffing bij wijze van spreken bevrijd (want volgens de Koran is de Koran een boek zonder fouten en tegenstrijdigheden).

Het blijkt, dat alles wat Mohammed later in de tijd heeft gezegd, het eerder gezegde relativeert of zelfs opheft. Dat is heel goed te begrijpen, want de oude Mohammed was voor zijn gelovigen per slot van rekening rijper en wijzer dan de jonge. Daarmee zijn de soera’s, die Mohammed in Medina heeft ”ontvangen”, belangrijker dan de soera’s uit de Mekkaanse tijd. En daarmee kan ook het tot nu toe onopgeloste probleem van de tegenstrijdigheid van de soera’s uiteindelijk logisch worden beantwoord. Terwijl de oorlogszuchtige soera’s uit de Medina-periode later kwamen dan de veeleer vreedzame soera’s uit de Mekkaanse periode van Mohammed, zijn hun inhouden wezenlijk belangrijker en meer bepalend voor de koers van de islam dan de vreedzame Mekkaanse soera’s. Dat is het antwoord op de vraag waarom de radicale vertegenwoordigers van de islam historisch altijd de boventoon voerden: ze beriepen zich met succes op het principe van de opheffing, dat door de meeste islamitische geloofsrichtingen wordt geaccepteerd (Niet alle islamitische groeperingen erkennen dit principe. Volgens Hazrat Mirza Ghulam Ahmad, de oprichter van de Ahmadiyya, ontstaan er door een onvolledig begrip van de koran schijnbaar tegenstrijdige uitspraken, die niet kunnen worden opgeheven door delen van de Koran voor ongeldig te verklaren. Dat zou tegen de Koran zelf ingaan, die zelf verklaart een foutloos en perfect boek te zijn. Ook de Mu’tazila ziet de Koran niet als eeuwig of oninterpreteerbaar. In het complete stelsel van de islam spelen Ahmadiyya en Mu’tazila echter een onbelangrijke rol en worden sjiieten en Soennieten als ongelovigen gezien en bestreden).

Wie dit principe niet kent (en dat betreft de meeste moslims, vooral ook de meeste intellectuelen uit het Westen), staat zo goed als hulpeloos tegenover de elkaar tegensprekende inhouden van de Koran – en verwijst in zijn onwetendheid en wanhoop liever naar de vreedzame passages van de islam. Dat hij daarmee echter het ware karakter van de islam niet echt heeft herkend, en zich daarmee bekent tot een religie, die dat niet datgene is wat hij erover denkt, staat op een andere bladzijde. Ook op een ander bladzijde staat dat de geleerde moslims dit opheffingsprincipe beschermen als een graal. Want tot nu toe was de algemene onwetendheid daarover hun beste helper met betrekking tot de verwarring en uiteindelijke verovering van hun vijand, alle ”ongelovigen” van deze wereld.

Taqiyya – de islamitische vaardigheid in het misleiden van zijn vijanden

”Gij zult geen valse getuigenis afleggen”, heet het bij de Tien Geboden van de christenen. Boeddhisten leren in hun ”edele achtvoudige pad” de praktijk van ”het juiste karakter, de juiste bedoeling, het juiste denken en de juiste beslissing” – waarmee wordt bedoeld, dat men alleen met oprechtheid, eerlijkheid, sociaal denken en handelen in het Nirwana kan geraken.

Daartegenover staat de taqiyya van de islam. Er mag gelogen worden alsof het gedrukt staat. Al Ghazzali (1059-1111), een van de belangrijkste theologen van de islam, vat het gebod van de taqiyya als volgt samen:

”Weet, dat de leugen op zich niet verkeerd is. Wanneer een leugen de enige manier is om een goed resultaat te behalen, is hij toegestaan. Daarom moeten we liegen wanneer de waarheid tot een onaangenaam resultaat leidt.”

Het goede resultaat is de islamitische wereldheerschappij. Het onaangename resultaat zou zijn de vijanden van de islam hierover in kennis te stellen. Want op hun weg naar wereldheerschappij is moslims alles toegestaan om hun tegenstanders te overwinnen: ze mogen misleiden, liegen, schijnverdragen aangaan, hun woord breken – en zonder wroeging ook doden wanneer dat nodig is. Een wezenlijk instrument bij de voortdurende islamitische Jihad was altijd al om de vijanden van de islam (volgens de Koran en Mohammed Joden, christenen en andere ”ongelovigen”) over de bedoelingen van de islam te misleiden en zich naar buiten toe als vreedzame en tolerante religie te presenteren, die niemand schade zou willen toevoegen. Het principe van de misleiding is zo oud als de islam – en is blijkbaar desondanks niet tot de kantoren en redactiebureaus van politici en journalisten doorgedrongen. Men wil daar gewoon niet geloven wat er niet mag zijn. In hun preken onder gelijkgezinden nemen islamitische geestelijken echter geen blad voor de mond. Zo verkondigde ayatollah Chamenei in een toespraak tot zijn geloofsbroeders in het jaar 2004:

”Misleiding, sluwheid, samenzwering, bedrog, diefstal en moord zijn niets anders dan middelen voor de zaak van Allah!”

Wat een krasse tegenstelling tot de ethische principes van de overige wereldreligies. Maar de westerse verdedigers van de islam willen dat alles niet inzien en blijken, net als hun islamitische beschermingen, immuun voor nieuwe kennis te zijn. Zulke citaten worden graag als ”op zichzelf staande gevallen”, nog liever echter als ”uit het verband gerukt” afgedaan – waarbij het ook niet helpt om te wijzen op de oorsprong van de taqiyya-tactiek van de moslims in de Koran. Want gelovige moslims betrekken hun doen en zeggen altijd op overeenkomstige uitspraken van de koran en de Hadith – en zijn daarom, en men zou zich dit feit goed ter harte moeten nemen, in hun handelen lang niet altijd zo moeilijk in te schatten als men over het algemeen denkt. In soera 3:54 vinden moslims de goddelijke toestemming voor hun kunst van misleiding. Daarin wordt gezegd:

”En zij smeedden een list, en Allah smeedde een list; en Allah is de beste listensmid.”

Ook hierin is de islam uniek onder de overige wereldreligies: als enige viert hij zijn God als misleider, leugenaar en bedrieger – niets anders wordt met het begrip ”listensmid” bedoeld. En tot de list van de islam behoort vooral om niet-moslims te misleiden over de ware bedoeling van de islam. De wereldveroverende islam als datgene te verkopen wat hij niet is (die ongelovigen echter zo graag willen horen): een religie van de vrede. Sinds het begin van hun expansie citeren moslims – bij hun kampvuren of op de markten op hun handelsroutes – de in het begin geciteerde vreedzaam lijkende soera’s uit de Koran. Omdat de meeste mensen, die ze ontmoetten, niet konden lezen of schrijven, stuitten ze op een aandachtig publiek, dat ze snel voor hun geloof konden winnen. Waar ze echter op een publiek stuitten dat wel kon lezen, zagen ze zich vanaf het begin geconfronteerd met de kritiek dat er in de Koran talloze passages zouden staan die gewoon helemaal niet vreedzaam waren, maar opriepen tot de vervolging en het doden van anders gelovigen. Destijds zowel als nu omzeilden de islamitische geleerden heel handig die tegenstrijdigheden en hebben het in hun 1400 jaar uitgeprobeerde verwarringtactiek tot een kunst verheven, die zelfs nu de meeste westerse intellectuelen in de val laat lopen.

En zodoende hebben de meeste westerlingen, of het nu journalisten, schrijvers, clerici of politici zijn, ook nu nog steeds geen goed antwoord op de duidelijke en tegenstrijdige uitspraken van de Koran – behalve dat ze in hun hulpeloosheid de tegenstrijdigheden van de islamitische leer negeren, ze naar believen rechtbuigen of door de islam in een gematigde en een tot geweld bereid zijnde tak te verdelen en die constructie in hun artikelen en toespraken net zo lang te herhalen tot ze er zelf in geloven. Maar in hun ijver vergeten ze, dat ze al lang zelf het slachtoffer zijn geworden van de oeroude islamitische verwarringtactiek van de moslims. Bovendien negeren ze, welke slechte dienst ze hun vrije samenlevingen bewijzen, doordat ze bereidwillige wegbereiders van de islam op weg naar absolute wereldheerschappij zijn geworden. Want moslims glimlachen om de kunstmatige scheiding van hun religie in een goede en een kwade tak, hoewel ze dit spel in het openbaar maar al te graag meespelen. Want goed is, zoals bekend, alleen datgene wat de islam dient. Heel sporadisch echter, misschien vanuit het huidige gevoel van de onoverwinnelijkheid van de islam, misschien ook vanuit de stemming van een gunstig moment, verraden ze dat er niet twee, maar slechts één enkele islam bestaat.

”De naam ’gematigde islam’  is heel hatelijk, die is aanstootgevend en een belediging van onze religie. Er bestaat geen gematigde of niet-gematigde islam. Islam is islam en dat is het” (Recep Tayyip ErdoÄŸan. Bron: Milliyet, Turkije, 21 augustus 2007).

De afgrenzing van het islamisme van de islam is een willekeurige constructie om de islam te ontlasten van de beschuldiging van geweld en die de meeste media in het westen zo in de val heeft laten lopen, dat die iedere criticus van de islam intussen als racisten, neonazi’s of rechtsen wegzetten en uitschelden. Daaronder bevinden zich zulke ooit zo belangrijke geestelijke vlaggenschepen als de Frankfurter Allgemeine Zeitung, de Süddeutsche Zeitung, de Welt, ja zelfs de traditionele liberale ZEIT – om slechts een paar van de belangrijkste te noemen. Zij allen – en in hun kielzog de allermeeste Duitse en Europese locale en provinciale kranten – hebben zich laten misleiden, en nu zijn zij het, die samen met hun zogenaamde gematigde islam hun lezers zelf – miljoenen – misleiden en daarmee de bereidwillige wegbereiders van een zich explosief vermeerderende religie op zijn overwinningstocht in het oude Europa geworden zijn. De dankbaarheid, waarop ze van de kant van hun islamitische clientèle hopen, zullen ze ooit herkennen aan het feit dat de moslims de ”nuttige idioten”, zoals ze die ondersteuners uit rijen van de vijand altijd hebben genoemd, als eerste een kopje kleiner zullen maken zodra ze de islamitische staat en daarmee de sharia zullen hebben ingericht op Europese bodem.

4.    SAMENVATTING

De Koran is in zijn verwarrende tegenstrijdigheid een prachtig voorbeeld van de werking van het principe van taqiyya. Zonder twijfel gaat het bij de islam om de grootste en succesvolste misleidingmanoeuvre in de geschiedenis van de mensheid. Als enige onder de wereldreligies bezit de islam niet alleen een uitgebreide licentie om te doden, maar ook een verstrekkende licentie om te liegen (alleen moslims moeten een moslim niet beliegen [Bron: Hadith 7 – de 40A-Hadith]) – en plaatst zich daarmee buiten de overige, naar vreedzaamheid, fatsoen en serieusheid worstelende grote religies.

De islam is historisch gezien een bijna perfect geënsceneerde machiavellistische heerschappijstructuur, die hem een maximale efficiëntie bij zijn streven naar onbeperkte macht garandeert. Alle middelen worden ondergeschikt gemaakt aan deze machtaanspraak. Bij zijn politieke handelen wordt de islam niet door morele en ethische criteria beperkt. Islamitische ethiek is zuiver utilitaristisch: morele categorieën zoals waarheid, gerechtigheid, goed en kwaad spelen dus alleen met betrekking tot het nut voor de islam een rol en zijn daarom relatief. Wat nu goed kan zijn voor de islam, kan morgen al schadelijk zijn. Waar, goed en rechtvaardig is alleen datgene wat nuttig is voor de islam. Het doden van ”ongelovigen” dient de islam; daarom is het doden goed. Het verzwijgen van de ware bedoelingen van de islam tegenover ”ongelovigen” is ook nuttig voor de islam: daarom is liegen tegenover ”ongelovigen” goed. De Jihad tegen landen van het ongeloof dient de wereldwijde uitbreiding en de eindzege van de islam: daarom is iedere Jihad rechtmatig (vergelijk daarmee het communistische totalitarisme, ook bij de RAF: ”Ethisch is, wat de revolutie dient”).

Zonder het principe van de opheffing zou de islam een religie zijn, waarin alle waarden en tegelijkertijd hun tegendeel geldig zouden zijn: en daarmee een religie van willekeurigheid en waardeloosheid.

Met het principe van de opheffing is de islam precies datgene wat hij is: een religie van de terreur tegen anders gelovigen en de enige religie ter wereld met een goddelijk vastgelegde licentie tot liegen, bedriegen en doden.

Conclusie:

1.    Voor alle gelovige moslims ter wereld geldt de Koran met zijn 114 soera’s als enige geldende leidraad van juist denken en handelen.

2.    Deze 114 soera’s vormen daarmee de voor eeuwig geldende grondwet van de islam.

3.    Omdat de soera’s vanuit islamitisch oogpunt geen mensenwerk zijn, maar afkomstig zijn van God hoogstpersoonlijk, is iedere kritiek (ook de geringste) godslastering en wordt met de dood bestraft.

4.    Ook zijn alle hervormingen in de islam, die niet door de inhouden van de Koran gedekt worden, aanvallen op de goddelijke structuur van de Koran en daarmee op Allah zelf.

5.    Daarom is de islam – anders dan bijvoorbeeld het christendom en het Boeddhisme – van nature uit immuun tegenover hervormingen en aanpassingen aan maatschappelijke vooruitgang.

6.    De Mekkaanse en de Medinese fase vormen een in het begin nauwelijks te doorgronden samenspel het ”totale systeem islam”.

7.    Met de relatief vreedzame en tolerante Koranverzen uit de Mekkaanse fase maakt de islam propaganda om nieuwe leden te werven. De meeste vreedzame moslims kennen alleen deze islam.

8.    Met de intolerante en van haat vervulde islam van de Medinese fase komen ze nauwelijks in aanraking.

9.    en als ze er toch mee in aanraking komen, is voor hen weg als islamitische terrorist geëffend.

10.    De rangschikking van de soera’s op lengte en niet volgens het tijdstip dat Mohammed ze ”ontving”, maakt de Koran en daarmee de islam voor het overgrote deel van de islamitische gelovigen niet te doorgronden.

11.    Alleen goed geïnformeerde moslims doorzien de kwalitatieve breuk van de soera’s na de intocht van Mohammed in Medina.

12.    Omdat in de islam het principe van opheffing geldt (het later gezegde is belangrijker dan het eerder gezegde) heffen de soera’s uit de intolerante en vredesvijandige late fase van de islam (Medina) de veeleer gematigde soera’s uit de Mekkaanse vroege fase van de islam quasi op.

13.    Dit principe is bij de meeste moslims niet bekend, wel echter bij islamitische theologen en bij de meeste, foutief als ”islamisten” omschreven, fundamentele moslims, die daarmee over een elitaire en machtige heerschappijkennis beschikken, waarop ze naar behoefte teruggrijpen.

14.    Door middel van deze heerschappijkennis bezitten deze islamgeleerden daarmee binnen de islam een bijna onaantastbare definitiemacht, die door de Duitse socioloog Johannes Feest wordt omschreven als ”sociaal voorgestructureerde kans om een situatie voor anderen bindend te definiëren.”

15.    Op precies deze intolerante en mensenverachtende (Medinese) soera’s beroepen zich – islamitisch volledig correct en uiteindelijk niet aan te vechten – alle ”islamisten” en ”Jihadisten” (godkrijgers) van de islam.

16.    De islamitische ”godkrijgers” zijn volgens de leer van de islam dus de ware zonen van Allah en zijn profeet Mohammed, want ze vatten zijn belangrijkste eis naar wereldverovering en de oprichting van een wereldwijd islamitisch staats- en geloofssysteem letterlijk op.

17.    De ”gematigd” genoemde islam onderscheidt zich alleen van de ”fundamentalistisch” genoemde islam (foutief ”islamisme” genoemd) alleen door de snelheid van de realisering van zijn doelen. Terwijl de ”gematigde islam” inzet op tijd, willen de ”islamisten” de oprichting van de islamitische wereldheerschappij zo snel mogelijk en met alle middelen bereiken. Deze middelen worden expliciet in de Koran genoemd: moord op critici van de islam – misleiding van de ”ongelovigen” over de ware bedoelingen van de islam (taqiyya) – de strijd tegen en de vernietiging van alle ”ongelovigen”.

18.    De gematigde islam bestaat daarom alleen maar in de hoofden van onwetende moslims en argeloze westerlingen. In werkelijkheid is de ”gematigde” islam echter een historische en theologische hersenschim. Want zowel gematigde als radicale imams beroepen zich in hun doen op de Koran. Uit het hierboven genoemde komt daarom de dwingende conclusie tevoorschijn dat – des te beter een moslim de Koran inclusief het opheffingsprincipe kent en des te geloviger hij is, des te eerder zal hij neigen naar terreur tegen ”ongelovigen”.

19.    ”Haatpredikers” bestaan daarom alleen maar in de hoofden van ongeïnformeerde en hardleerse niet-moslims. Want net zoals ”gematigde” imams beroepen haatpredikers zich voor de volle 100 % op de teksten van de islam (Koran en Hadith), ze onderscheiden zich echter van de eerstgenoemde door hun consequentere en daarmee dichter bij de religie staande omzetting van de centrale boodschap van de islam: de oprichting van dar al-Islam (islamitische wereldheerschappij) onder de noodzakelijke voorwaarde van de vernietiging van hun vijanden (”ongelovigen).

20.    Om welke reden dan ook, plaatsen ”gematigde” imams die opdracht tot wereldverovering niet in het middelpunt van hun preken. Maar daarmee dragen ze – bewust of onbewust – wezenlijk tot de verwarring en kalmering binnen de ”ongelovigen” bij wat betreft de vraag van de vreedzaamheid van de islam, en vervullen daarmee in bijzondere mate de opdracht tot taqiyya van hun religie.

<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Sylfaen; panose-1:1 10 5 2 5 3 6 3 3 3; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:67110535 0 0 0 159 0;}@font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;}@font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; text-align:center; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; mso-bidi-font-size:11.0pt; font-family:"Sylfaen","serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US;}a:link, span.MsoHyperlink {mso-style-noshow:yes; color:blue; text-decoration:underline; text-underline:single;}a:visited, span.MsoHyperlinkFollowed {mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; color:purple; mso-themecolor:followedhyperlink; text-decoration:underline; text-underline:single;}p.MsoListParagraph, li.MsoListParagraph, div.MsoListParagraph {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:0cm; margin-left:36.0pt; margin-bottom:.0001pt; mso-add-space:auto; text-align:center; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; mso-bidi-font-size:11.0pt; font-family:"Sylfaen","serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US;}p.MsoListParagraphCxSpFirst, li.MsoListParagraphCxSpFirst, div.MsoListParagraphCxSpFirst {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-type:export-only; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:0cm; margin-left:36.0pt; margin-bottom:.0001pt; mso-add-space:auto; text-align:center; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; mso-bidi-font-size:11.0pt; font-family:"Sylfaen","serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US;}p.MsoListParagraphCxSpMiddle, li.MsoListParagraphCxSpMiddle, div.MsoListParagraphCxSpMiddle {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-type:export-only; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:0cm; margin-left:36.0pt; margin-bottom:.0001pt; mso-add-space:auto; text-align:center; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; mso-bidi-font-size:11.0pt; font-family:"Sylfaen","serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US;}p.MsoListParagraphCxSpLast, li.MsoListParagraphCxSpLast, div.MsoListParagraphCxSpLast {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-type:export-only; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:0cm; margin-left:36.0pt; margin-bottom:.0001pt; mso-add-space:auto; text-align:center; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; mso-bidi-font-size:11.0pt; font-family:"Sylfaen","serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-size:10.0pt; mso-ansi-font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt; mso-ascii-font-family:Sylfaen; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-hansi-font-family:Sylfaen;}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–&gt

Bron: http://www.pi-news.net/2010/03/das-abrogationsprinzip-im-koran/#more-126122
Auteur: Michael Mannheimer
Contact: M.Mannheimer@gmx.net

<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Sylfaen; panose-1:1 10 5 2 5 3 6 3 3 3; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:67110535 0 0 0 159 0;}@font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;}@font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; text-align:center; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; mso-bidi-font-size:11.0pt; font-family:"Sylfaen","serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US;}p.MsoListParagraph, li.MsoListParagraph, div.MsoListParagraph {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:0cm; margin-left:36.0pt; margin-bottom:.0001pt; mso-add-space:auto; text-align:center; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; mso-bidi-font-size:11.0pt; font-family:"Sylfaen","serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US;}p.MsoListParagraphCxSpFirst, li.MsoListParagraphCxSpFirst, div.MsoListParagraphCxSpFirst {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-type:export-only; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:0cm; margin-left:36.0pt; margin-bottom:.0001pt; mso-add-space:auto; text-align:center; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; mso-bidi-font-size:11.0pt; font-family:"Sylfaen","serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US;}p.MsoListParagraphCxSpMiddle, li.MsoListParagraphCxSpMiddle, div.MsoListParagraphCxSpMiddle {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-type:export-only; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:0cm; margin-left:36.0pt; margin-bottom:.0001pt; mso-add-space:auto; text-align:center; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; mso-bidi-font-size:11.0pt; font-family:"Sylfaen","serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US;}p.MsoListParagraphCxSpLast, li.MsoListParagraphCxSpLast, div.MsoListParagraphCxSpLast {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-type:export-only; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:0cm; margin-left:36.0pt; margin-bottom:.0001pt; mso-add-space:auto; text-align:center; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; mso-bidi-font-size:11.0pt; font-family:"Sylfaen","serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-size:10.0pt; mso-ansi-font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt; mso-ascii-font-family:Sylfaen; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-hansi-font-family:Sylfaen;}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron

Op de opinie-site van de Volkskrant besteedt Pieter Hilhorst aandacht aan de mistoestanden in probleemwijk Slotervaart. In alweer deel twee van zijn column ‘Ondergedoken in Slotervaart’ schrijft hij: "De gemeenten constateren ook dat overlast gemakkelijk overgaat in criminaliteit. Jongens van 12, 13 hangen op straat rond met hardnekkige criminelen en kopiëren het gedrag van de oudere jongeren. Het bestrijden van overlast en het terugdringen van criminaliteit gaan dus hand in hand. Maar het gezag heeft moeite met het bestrijden van de overlast. Vaak zijn de mogelijkheden voor een strafrechtelijke aanpak beperkt."

Freek  de Jonge: "Het gevoel van onveiligheid leeft in gehuchten als  Drenthe en Friesland waar werkelijk waar de laatste vijftig jaar nooit  meer iets is gebeurd. Mensen die in Amsterdam in een wijk wonen waar het  dan zogenaamd onveilig is, hebben dat gevoel helemaal niet."

Pappen en nathouden
Het  verhaal zoals Hilhorst hier  en hier  beschrijft staat helaas niet op zichzelf. Wat ook bij veel beleidsmakers  eerder regel dan uitzondering blijkt, is nog steeds de politieke  correcte vemijdingskramp. Men meent nog steeds dat met praten, praten en  nog eens praten, een taai ingesleten cultuurpatroon bij de overwegend Marokkaanse gemeenschap valt glad te strijken. Opvallend is dat heel  vaak mensen die zelf niet in zulke omstandigheden verkeren het allemaal rooskleuriger voorstellen dan de praktijk van alle dag laat zien. Vooral  politici met een ‘links’ hart voor de zaak denken al gauw in termen van  een ereschuld die nu eenmaal ingelost dient te worden uit respect  tegenover de door ‘onze’ grootindustrie misbruikte gastarbeider. Alsof  niet ook Jan Modaal van autochtone komaf daar zijn deel van heeft  meegekregen.

Maar die laatste groep dicht men al gauw meer  mentale weerstand toe, die zich per saldo vertaalt in de schaamteloze  politieke boodschap nog gewoon wat jaartjes langer door te werken. Tja,  die door de elite aangevoerde ereschuld moet toch door iemand worden  opgehoest. En dat Jan Modaal het vooral niet zijn hoofd haalt te klagen,  want dan wordt hij al gauw met dure termen als populist, xenofoob, racist en  extreemrechts door de politieke correcte elite afgepoeierd.

Ont(w)aarding
Exemplarisch en tevens publieke spreekbuis voor deze gutmenschliche Besserwisser-Arroganz is Freek de Jonge. Wie gisteren naar het programma Pauw&Witteman heeft gekeken die kon horen hoe freaky Freek op tenenkrommende wijze en geheel in stijl van de gegoede, kosmopolitische burgerij in feite de noodkreet van veel oorspronkelijke wijkbewoners bagatelliseerde. Tja het primaat op cultureel verantwoord klagen, waar deze sacherijnige volkskomiek al jarenlang een goed belegde boterham aan overhoudt, mag natuurlijk niet zomaar in de vuige muilen van het filisterdom worden overgeheveld. Jedem das Seine, denkt de zelfverklaarde culturele bovenklasse dan al gauw.

Tussen neus en lippen door liet freaky Freek nog even fijntjes doorschemeren, dat hij zijn eigen huis zonder aanspraak te maken op de hypotheekrenteaftrek zelfstandig heeft bekostigd, en dat de geschatte waarde vanwege de excellente buurt waarin zijn huis staat, elk jaar alleen maar is gestegen. In welk een schril contrast staat het wereldbeeld alsook de belevingswereld van deze representant van de eerste generatie naoorlogse Triumpfjugend (over ereschuld gesproken!), met de dagelijkse sores van Jan Modaal, die met veel arbeidsethos, soberheid en spaarzaamheid een eigen huis heeft weten te kopen, en die vaak met lede ogen moet toezien hoe de waarde van zijn huis, louter vanwege het feit dat het in een van de talloze krachtwijken staat, onder het prijsniveau is gedaald waar hij het ooit voor heeft gekocht?

Is er een dokter in de zaal
Freek de Jonge gaf gisteren op beklagenswaardige wijze aan hoezeer de politieke en culturele bovenklasse van de realiteit van alle dag is losgezongen. En laat men donders goed beseffen dat politici als Job Cohen in wezen precies zo denken. Zelf woont het joodse wonderkind voor een habbekrats in een van de meest statige panden in Amsterdam, maar de enkele overgebleven autochtoon in zo’n krachtwijk met net iets teveel inkomen, woont volgens Lodewijk Asscher (ook al zo’n joods groeidiamantje om door een ring te halen) te goedkoop en zou daarom meer huur moeten gaan betalen.

Men wil het kennelijk niet zien, of men heeft zich dusdanig aan het verfoeide centrumlinkse cliëntelisme van de politieke bovenklasse gecommitteerd, dat men zonder gewetenswroeging ziel en zaligheid aan die roversbende van gewiekste farizeeërs heeft verpand. Arme Jan Modaal, die zichzelf voor meestal niet meer dan een handvol grijpstuivers een slag in de rondte werkt, en die ‘s avonds te uitgeput is om daarnaast ook nog eens te beseffen hoezeer hij door deze elitaire bloedzuigers van alle kanten wordt leeggezogen. Maar over de aangetaste waardigheid van deze zwijgende meerderheid daar rept freaky Freek natuurlijk niet over. Des te meer over de aangetaste waardigheid van de Marokkaanse straatschoffies. Niet de klagende Nederlander moet naar de dokter, maar omgekeerd het type Freek de Jonge is rijp voor opname binnen een gesloten inrichting.

Zelfreflectie
Andermaal stellen we Freek de Jonge en diens moreel geneuzel als voorbeeld voor wereldvreemdheid waar de politieke en culturele bovenklasse aan lijdt. ‘Nederland onveilig?’, stelt De Jonge op retorische wijze. ‘Hoe komen de mensen in godsnaam aan dat waanidee’ schampert de verwaande domineeszoon? ‘We hebben het nog nooit zo goed gehad’, laat hij er in een adem op volgen. ‘Mensen moeten eens naar zichzelf kijken en zich de vraag stellen waarom voel ik me onveilig’, preekt de vleesgeworden moraalridder.

Maar Freek de Jonge, en met jou de eerder genoemde politieke en culturele bovenklasse, peuter Jan Modaal dan eens aan het verstand vanwaar de noodzaak om zoveel gemeenschapsgeld te steken in al die politieke correcte flowerpower-projecten, waarmee zogezegd radicalisering en toenemende onveilig  binnen de krachtwijken een halt moet worden toegeroepen? Is ons al die jaren dan niet gewoon door jouw politieke en culturele geestverwanten een kennelijke "schijnonveiligheid" voorgespiegeld, mogelijk met de achterliggende gedachte dat, over de ruggen van al die bewoners in probleemwijken, de veelal centrumlinkse bestuursorganen daar een financieel slaatje uit konden slaan?

Freek de Jonge en wederom al die aanhangers van de Linkse Kerk, waarom juist deze mensen de mond snoeren, zeker waar het om evidente zaken gaat, zoals intimidatie, geweld en berovingen door veelal Marokkaans straattuig, terwijl jijzelf wel in opperste kleinzieligheid, en ondanks dat je in het geld lijkt te zwemmen, je beklag doet over zoiets futiels als het onrecht dat jij als huizenbezitter zonder hypotheek ervaart tegenover huizenbezitters die (nog) genieten van de hypotheekrenteaftrek?

Walgvogel
Ah die freaky Freek, wat moeten de mensen wel niet van jou denken! Jij die al die jaren nadrukkelijk op de golven van vaak het goedkoopste volks-ressentiment bent meegedeind. En wees nou eens eerlijk, aan dit alles toch een luxe leventje hebt overgehouden. Zou jij jezelf niet ten diepste moeten schamen dat je überhaupt nog met jouw kop op de kijkbuis durft te verschijnen. Schamen ook, voor het feit dat je terloops de gelegenheid te baat neemt om als een geldbeluste wolf in schaapskleren, sluikreclame te maken voor je voorstellingen ‘De Stemming 3‘.

Jij die op kosten van die zogenaamde klagende belastingbetaler je eigen zakken tot klotsens toe vult. Jij freaky Freek, bent nog erger dan het Marokkaanse schuim van de straat, want die gasten, zo zeg jezelf, hebben tenminste nog het gelegenheidsexcuus, dat ze zich nu eenmaal zo misselijkmakend gedragen omdat ze zich door den xenofobe Hollander in hun waardigheid voelen aangetast.

Vromer dan de Paus
De term waardigheid uit jouw mond alsmede uit de muilen van al die vervloekte Linkse Kerkgangers, klinkt nog schijnheiliger dan de meest gênante eufemismen die het Vaticaan bedenkt om seksuele ontaarding van geestelijken goed te praten. Maar als domineeszoon weet jij natuurlijk uit eerste hand, dat mensen -en vooral de meer simpelen van geest- domweg bedrogen, belogen en met schuld beladen willen worden. Dat is waar jouw soort verheven Gutmenschen op teert en ten lange leste op zal blijven teren.

Zo’n Jan Mulder van hetzelfde laken een pak. Links lullen en rechts vullen. En om het geweten voor deze schaamteloze immoraliteit nog enigszins te kunnen sussen, afgeven op alles en iedereen die niet jouw culturele en politieke klasse beroepsquerulanten een warm hart toedraagt. En ach meneer Mulder moet zo nodig ook een duitje in het zakje doen, en meent zijn bijdrage hieraan te leveren door met een quasi literair schotschriftje -hij wil de mijter van de paus verfommelen- de paus op de hak te moeten nemen. Of neem nou Thomas von der Dunk! Ook al zo’n uitgelezen jammerzak. Is het niet het Vaticaan dat het moet ontgelden, dan wel de in zijn ogen zionistische "bezettingsmacht" Israël.

Bloed aan de paal
Maar jij Freek, en met jou al die andere politieke, journalistieke en cabareteske Don Quichottes, bezitten niet het lef om ook maar een kritische noot te kraken over de vele aantoonbare excessen binnen de islam. Piepende muizen in de bek van een aftandse leeuw zo noem ik jullie. Beklagenswaardig elitair gemekker, verder reikt jullie moed niet. Nou ja of het moet om Wilders gaan, dan staan jullie plots klaar om hem met verbale mokerslagen genadeloos aan de schandpaal te nagelen.

Als dit land pas echt van een hoop chagrijn verlost wil worden, dan zouden jullie zich als de bliksem naar de duivel moeten scheren. Want jullie slag mensen is het vooral die hier de zaken gierend uit de klauwen heeft laten lopen. Klamheimlich gniffelend, zichtbaar jezelf niet op je gemak voelend zodra jullie al te nadrukkelijk met de zegeningen van de etnocentrische uitspattingen binnen de door jullie zo bejubelde multiculturele samenleving worden geconfronteerd. Van het artistieke doorpakken ten tijden van ‘Nederlands Hoop In Bange Dagen’ is geen schim meer over. Maar ja, al zou je nog dikkere brillenglazen nodig hebben, dit zul jij en al evenmin jouw politiek correct ‘ontaarde’ culturele en intellectuele geestverwanten nimmer onder ogen durven zien.

Binnen de politiek draait alles om het momentum. Hoe je het beslissende ogenblik voor je eigen politieke doeleinden kunt bereiken, en hoe je het vervolgens zolang mogelijk kunt vasthouden? Over dit soort vragen buigen zich dagelijks talloze spindoctors en partijstrategen.

Cohen: Ja hoor eens. Tegen iedereen die zich niet in mijn submissieve aanpak herkent zeg ik klip en klaar, "u hoeft hier niet te wonen als het u niet bevalt."

Old boys network
Omvangrijke wetenschappelijke bureaus worden met heel veel belastinggeld -immers zelfredzaamheid is een vies, vuig woord binnen de elitaire politieke instituten- opgetuigd en vervolgens bemand met de knapste koppen, die als het om ideologie, koersbepaling en aansturing gaat, geregeld met lijvige rapporten op de proppen komen. Om het gelezen en liefst salonfähig te krijgen houden ze korte lijntjes met de media en met tal van academisch geschoolde (politiek bevriende) "experts". Dit politieke proces van netwerken namelijk de geesten ergens rijp voor maken, het bundelen en mobiliseren van krachten vanuit het streven zoveel mogelijk voetvolk erin mee te krijgen, heet met een duur woord parlementarisme.*

‘Vrouwen en kinderen eerst’
Met de wisseling van de wacht binnen de PvdA -het naar voren schuiven van de atheïstische jood en tegelijkertijd islamofiele "verzoeningsapostel" Job Cohen als opvolger van de wispelturige Wouter Bos- lijkt de partij de premierbonus al op zak te hebben. Terwijl het rode roversnest veinst het landsbelang hiermee te hebben gediend, verliet men in feite een zinkend schip. Een moedig, dapper en zeer begrijpelijk besluit tetteren de media, en in een adem proberen dezelfde media met man en macht degenen die ondanks alle tegenslag wel aan boord blijven, met veel linksdraaiende propaganda definitief nat te laten gaan.

De Hollandse zilvervloot, die door de crises toch al vervaarlijk veel water maakt, wordt nu ook nog eens door de media met een klammheimlich welbehagen aan alle kanten lek geschoten. De enkeling uitgezonderd, maakt met name het journaille van de Volkskrant, het Parool en dagblad Trouw zich aan deze buitengemeen doortrapte vorm van electorale muiterij schuldig. Niets is deze kranten te dol om de stormbal over het demissionaire kabinet Balkenende te hijsen. Zolang het er maar toe dient, dat ze hiermee Job Cohen -in hun ogen het boegbeeld van kalmte en bedaardheid, maar in feite de belichaming van de sluwe vos die passie preekt- op de steven kunnen plaatsen.

Deemoedige berusting
Ziet ze ijlings klauteren als verzopen straatkatten uit ‘t want. Het meest treurige van dit alles lijkt nog het gegeven, dat het CDA deze door de PvdA aangestuurde voltallige media-hetze gewillig over zich heen laat komen. Ja, dat men bij die partij elkaar ook al lijkt te verdringen wie van hen als eerste het schip mag verlaten en naar de toegeworpen reddingsboeien mag grijpen.

Zie hoe ze weldra als verweesde drenkelingen en in volslagen ootmoedigheid aan zullen monsteren bij de coalitieonderhandelingen die onvermijdelijke zullen volgen. De PvdA heeft haar kapers op de kust in elk geval in een vroeg stadium veilig en droog aan wal weten te brengen, en in tegenstelling tot beide andere regeringspartijen het momentum aangegrepen om met Job Cohen een nieuwe kapitein in het centrum van het politieke krachtenveld naar binnen te loodsen.

*"Nietzsche: "Het parlementarisme, ofwel de officiële toestemming om uit een handvol meningen te mogen kiezen, vindt instemming onder het proletariaat dat graag de indruk wekt zelfstandig te denken en voor zijn mening uit durft te komen. Maar uiteindelijk is het om het even of de kudde een mening krijgt opgedrongen of dat vijf meningen zijn toegestaan."